เมื่อวงจรละครโลกได้มาถึงเวลาแห่งการก่อตั้งโลกใหม่(โลกสวรรค์) เมื่อนั้นโลกเก่าก็ต้องถูกทำลาย การทำลายล้างโลกเก่ายุคเหล็กซึ่งเป็นโลกแห่งกิเลสนั้นเป็นสิ่งจำเป็น   ไม่เช่นนั้น ความสงบสุขที่สมบูรณ์ยาวนานก็ไม่สามารถกลับคืนมาสู่โลกนี้ได้    เหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดนี้จะทำลายพลังชั่วร้ายทั้งมวลและเป็นการชำระล้างวัตถุธาตุธรรมชาติทั้งห้าด้วย  ความจริงแล้วมันคือคุณประโยชน์ที่ซ่อนเร้น  เพราะได้ช่วยปลดปล่อยดวงวิญญาณให้หลุดจากทุกขเวทนาแสนสาหัสจากโลกเก่ายุคเหล็กนี้   

               ภารกิจของพระเจ้าคือ การชำระดวงวิญญาณให้บริสุทธิ์เมื่อโลกได้จมลงสู่ก้นบึ้งของสภาวะที่ไร้ศีลธรรม  ท่านจะก่อสร้างโลกที่ถูกต้องขึ้นและทำลายล้างโลกที่ไม่เป็นธรรม     มนุษยชาติจะไม่ถูกฆ่าตายจนหมดสิ้นในสงครามนิวเคลียร์อย่างที่หลายคนหวาดกลัว แต่ประชากรมนุษย์จะเหลือน้อยมาก ดวงวิญญาณที่ผ่านการชำระล้างขัดเกลาตนเองด้วยความเพียร  โดยการฝึกฝน ราชโยคะ มาแล้วเท่านั้นจะได้ลงมาจากโลกวิญญาณและกลายเป็นเทพในยุคทองเพื่อเสวยสุขบนโลกสวรรค์ที่สร้างขึ้นใหม่   ส่วนดวงวิญญาณที่เหลือจะกลับไปยังโลกวิญญาณ  แต่จะต้องถูกชำระบาปของตนเสียก่อน ผ่านการลงโทษโดยท่านธรรมราช     และจะอยู่ในโลกวิญญาณที่เงียบสงัด จนกว่าจะได้เวลาลงมาเล่นบทบาทในโลกกายหยาบของวงจรถัดไป       ดังนั้น   มีวิธีเดียวเท่านั้นที่จะทำให้มนุษย์หลุดพ้นจากการทำลายล้างก็คือ การศึกษาความรู้ของราชโยคะ  ด้วยการฝึกฝนสำนึกเป็นดวงวิญญาณ  และมีโยคะกับพระเจ้า และเรียนความรู้กับท่านโดยตรง สิ่งนี้จะเป็นเครื่องมือเพื่อปลดเปลื้องบาปช่วยบรรเทาความทุกข์ยาก    และสามารถจะเผชิญกับสถานการณ์ที่เลวร้ายได้อย่างปราศจากความกลัว  และด้วยความแข็งแกร่ง

              เสียงกลองแห่งสัญญาณเตือนได้ถูกตีดังขึ้นๆๆ เหมือนที่เคยเป็นมา มันเป็นเสียงกลองแห่งความรัก ความเมตตาจากผู้ที่อยู่สูงสุดที่ส่งมาถึงลูกๆอย่างต่อเนื่อง และบัดนี้เสียงนั้นยิ่งดังชัดเจนไปทั่วทั้งโลก จนหมดข้อสงสัยใดๆ  แต่ทว่า…เสียงคลื่นแห่งสัจจะนี้ก็ไม่อาจดังเข้าไปถึงภายในจิตใจของผู้คนส่วนใหญ่ได้  พระเจ้ากล่าวว่า  “ตามละครโลกแล้ว จะมีลูกๆเพียงหยิบมือเดียว  จากผู้คนกว่า 6,500 ล้าน ที่จะเข้าใจสิ่งนี้ และจะได้รับการหลบภัยมาอยู่กับพ่อ”

          จงเปิดตาและจิตใจของท่านให้เห็นถึงความจริงเถิด   แม้เป็นเรื่องที่คุณไม่อยากรับรู้ หรืออยากปฏิเสธซึ่งความจริงก็ตาม   ไม่ว่าจะอย่างไร วงจรโลกที่แสนอัศจรรย์นี้ก็จะต้องดำเนินไปในหนทางของมันอย่างแน่นอน !   ปรากฏการณ์ที่เกิดขึ้นนี้เกี่ยวเนื่องกับความลี้ลับของ  วงจรเวลาโลก (World Cycle)  ที่หมุนวนซ้ำรอยเดิมทุกๆ 5000ปี  และการอวตารลงมาของพระเจ้าในยุคแห่งการบรรจบพบกัน ระหว่างยุคที่มนุษย์ตกต่ำถึงขีดสุด กับ ยุคแห่งสวรรค์ที่มนุษย์จะกลับมาบริสุทธิ์สูงส่งอีกครั้ง   เป็นเรื่องเกี่ยวกับความรู้ที่ลี้ลับสุดยอดนั่นก็คือ ราชโยคะ ที่พระเจ้าได้ลงมาสอน  ให้เราได้เพียรศึกษาและฝึกปฏิบัติเพื่อกลับมาสู่ความบริสุทธิ์อีกครั้ง และสามารถก้าวผ่านสถานการณ์ที่เลวร้ายไปได้อย่างปราศจากความกลัวและยังได้รับโชคอันยิ่งใหญ่ที่รออยู่หลังการทำลายล้าง หากคุณเป็นดวงวิญญาณเพียงหยิบมือเดียวท่ามกลางดวงวิญญาณหลายพันล้านดวงแล้ว ก็จงรู้ไว้เถิดว่าคุณนั้นเป็นผู้ที่มีโชคมหาศาลที่ได้รับจากพระเจ้าผู้เป็นพ่อสูงสุด ดวงวิญญาณสูงสุด!   

         ดังนั้น จงเร่งฝึกฝนราชโยคะ(Raja Yoga) โยคะกับผู้ที่เป็นพระเจ้าสูงสุด ดวงวิญญาณสูงสุด และนี่คือหนทางเดียวที่จะเผชิญกับการทำลายล้างโลกกลียุคนี้ได้

             ในหลายๆศาสนาต่างกล่าวอ้างถึง สามโลก ตรีโลก ไตรโลก ฯลฯ กันทั้งสิ้น แต่ไม่มีผู้ใดเข้าใจความหมายของคำว่า สามโลก รวมถึงรายละเอียดของทั้งสามโลกได้อย่างละเอียดถูกต้อง จึงทำให้หลายศาสนาต่างตีความไปว่า มีโลกนรกอยู่ใต้ดิน มีโลกสวรรค์อยู่บนท้องฟ้า ทั้งนรกและสวรรค์ต่างดำรงอยู่ในห้วงเวลาเดียวกัน อีกทั้งยังมีพรหมโลก ปรโลก หรือดินแดนนิรวารซึ่งเป็นดินแดนแห่งความสงบที่ปราศจากซึ่งวัตถุใดๆ และเชื่อว่าการจะบรรลุถึงสภาวะสูงสุดหรือการหลุดพ้นได้ก็ด้วยการทำความเพียรทางจิตเพื่อจะได้หลอมรวมเข้ากับดินแดนนิรวารแห่งนี้ เพื่อจะได้ไม่ต้องกลับชาติมาเกิดอีก ซึ่งนั่นเป็นสิ่งที่ไม่เป็นไปตามกฎ!ความเชื่อถือศรัทธาเช่นนี้ได้สร้างความสับสนอย่างใหญ่หลวงให้กับมวลมนุษย์ เป็นเหตุให้การทำความเพียรอย่างหนักทางจิตวิญญาณที่ผ่านมาไม่มีใครจะบรรลุถึงสิ่งสูงสุดได้อย่างแท้จริง หรือแม้แต่จะนำมาซึ่งความสงบสันติทางจิตวิญญาณสู่ผู้ปฏิบัติหรือมาสู่มนุษย์โลกได้ ซึ่งเราสามารถเห็นได้จากสภาวการณ์ของโลกที่ตกต่ำลงทุกวัน จนบัดนี้ตกต่ำถึงขีดสุดของความไร้ซึ่งศีลธรรมแล้ว นั่นเพราะการขาดความรู้ที่ถูกต้องของคำว่า สามโลก ทำให้ไม่รู้จักพ่อสูงสุดดวงวิญญาณสูงสุดว่าท่านเป็นใคร? ท่านสถิตอยู่ ณ สถานที่ใด? และรายละเอียดอันแท้จริงของ โลกวิญญาณ ว่ามีองค์ประกอบสำคัญเช่นไร ทำไมมนุษย์จึงต้องรู้จักบ้านของท่านและเป็นบ้านของดวงวิญญาณทุกดวงด้วย พระเจ้าได้ลงมาและมาสอนความรู้แก่เราว่า สามโลกนั้นประกอบไปด้วย 1.โลกวัตถุCorporeal World(โลกกายหยาบที่มนุษย์อาศัยอยู่ที่ประกอบไปด้วยทั้งโลกและดวงดาวทั้งหลาย หรืออาจเรียกโลกนี้ว่าTalkieโลกที่สื่อสารด้วยเสียงหรือด้วยการพูดจา) 2.โลกละเอียดอ่อนSubtle World (เรียกโลกนี้ว่า โลกที่มีอาณาเขตละเอียดอ่อน ไร้เสียง จึงอาจเรียกโลกนี้ว่า Movie โลกแห่งร่างกายละเอียด) และ 3.โลกที่ปราศจากร่างIncorporeal World (คือโลกวิญญาณ,บราห์มโลก – พรหมโลก, ปรโลก, ดินแดนนิรวาร ฯลฯ เป็นโลกที่ปราศจากร่างกายไม่มีวัตถุธาตุและปราศจากซึ่งเสียงใดๆ นี่คือบ้านของพระเจ้าและเป็นบ้านดั้งเดิมของดวงวิญญาณมนุษย์ทุกดวง) และทั้งสามโลกนี้รวมทั้งหมดก่อตั้งเป็นจักรวาล หรือเรียกว่า ตรีโลก

โลกวิญญาณ(ที่อยู่อันสูงส่งของพระเจ้า)

            ได้มีการอธิบายกันว่า “พระเจ้านั้นมีหนึ่งเดียว” และยังบอกต่อว่า พระเจ้านั้นมีรูป รูปที่เป็นจุดแสงที่แสนเล็กสุกใสรุ่งโรจน์ และท่านสถิตอยู่ ณ ที่ใดกัน?  ในความรู้วิทยาศาสตร์ทางโลกได้พิสูจน์แล้วว่า สรรพสิ่งที่มีรูป(form) ล้วนจะต้องมีพื้นที่ให้สิ่งนั้นดำรงอยู่(space)  จิตวิญญาณสูงสุดผู้เป็นพระเจ้าที่อยู่เหนือความรู้และความเข้าใจด้วยสติปัญญาของมนุษย์นั้น อาศัยอยู่ใน บราห์มโลก (Bramhmlok)-พรหมโลก, ปรโลก (Parlok), พารามธรรม (Paramdham)  โลกวิญญาณนี้เป็นโลกที่ปราศจากร่าง เป็นที่อยู่ดั้งเดิมที่แท้จริงของดวงวิญญาณมนุษย์ทั้งหมด เป็นที่ที่ดวงวิญญาณมนุษย์ได้จากมาและลงมาเล่นบทบาทของตนในโลกมนุษย์ที่เป็นโลกแห่งวัตถุ โลกวิญญาณนี้เป็นอาณาเขตสูงสุดของทั้งสามโลก อยู่เหนือโลกละเอียดอ่อน(อันเป็นที่อยู่ของบราห์มา วิษณุและชางก้า – ดูภาพประกอบของสามโลก) ที่ที่ปราศจากดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์และดวงดาว มนุษย์เราไม่สามารถจะมองเห็นอาณาเขตแห่งนี้ได้ด้วยตาหยาบ แม้จะใช้เครื่องมือหรืออุปกรณ์ใดๆก็ไม่อาจมองเห็นได้ สถานที่แห่งนี้เป็นที่อยู่ของพระเจ้าชีว่า และถูกเรียกว่า ชีว่าบุรี ด้วย   เมื่อพระเจ้าอาศัยอยู่ในอาณาเขตสูงสุดนี้ ท่านได้รับการเรียกขานว่า “ปร บราห์ม ปรเมศวร” (Parbrahm Parmeshwar) ซึ่งหมายถึง ผู้เป็นพ่อสูงสุดที่อยู่เหนือความรู้และความเข้าใจด้วยสติปัญญาของมนุษย์

          ณ โลกวิญญาณ หรือพารามธรรม แห่งนี้คือสถานที่ซึ่งแผ่ซ่านปกคลุมไปด้วยธาตุที่หก ซึ่งเป็นธาตุแสงที่ไม่มีชีวิตแต่ละเอียดอ่อนเป็นสีแดงทองเปล่งประกายเจิดจ้าและถูกเรียกว่าธาตุ “บราห์ม”(Brahm-ออกเสียงว่า “บัม” ) เป็นธาตุที่มีความบริสุทธิ์สูงสุด สถานที่แห่งนี้จึงไม่มีวัตถุธาตุหยาบใดๆหรือสิ่งที่ไม่บริสุทธิ์ใดๆจะผ่านเข้าไปยังโลกแห่งนี้ได้ เพราะปกคลุมไปด้วยธาตุบราห์มนี้เอง สถานที่นี้จึงถูกเรียกว่า “บราห์มโลก” (โลกที่มีธาตุ“บราห์ม” แต่ชาวพุทธมักเพี้ยนเสียงไปเรียกว่า “พรหม” และ “พรหมโลก”) ดังนั้นธาตุ “บราห์ม หรือ พรหม” นั้นเป็นธาตุที่หกที่ปกคลุมแผ่ซ่านอยู่ในโลกวิญญาณนี้ ซึ่งธาตุบราห์มไม่ใช่พระเจ้าแต่อย่างใด ดังนั้นจึงไม่มีความจำเป็นใดๆที่ต้องทำความเพียรทางจิตเพื่อมาหลอมรวมกับธาตุบราห์มนี้ ซึ่งธาตุบราห์มนี้ก็มีความแตกต่างจาก “บราห์มา” และก็แตกต่างสภาวะของพระเจ้าด้วย

         ในโลกวิญญาณที่แผ่ซ่านไปด้วยธาตุบราห์มนี้ ดวงวิญญาณทั้งหมดที่อยู่ในโลกวิญญาณจะถูกกำหนดแบ่งแยกไว้เป็นกลุ่มอย่างดีตามความบริสุทธิ์ของดวงวิญญาณ ดวงวิญญาณทั้งหมดจะสถิตอยู่ในลักษณะเหมือนรูปของต้นไม้กลับหัว และ ณ จุดสูงสุดของกลุ่มดวงวิญญาณทั้งหมด นั่นคือ ดวงวิญญาณสูงสุด หรือพระเจ้าผู้เป็นพ่อซึ่งรู้จักกันในชื่อที่หลากหลาย เช่น ชีว่า ยะโฮวา อัลลาห์ และอื่นๆมากมาย ณ ที่นี้ไม่มีสสารวัตถุที่หยาบ และเมื่อไม่มีสสารที่เป็นวัตถุใดๆ ที่นี่จึงไม่มีการกระทำใดๆทุกชนิด ดวงวิญญาณผู้เป็นพ่อสูงสุดจะอยู่กับลูกๆดวงวิญญาณทั้งหมดในสภาวะนิ่งสงบอยู่ชั่วคราว หรืออยู่ในสภาวะที่พักผ่อนอยู่ด้วยความปีติสุขเพียงอย่างเดียว ไม่มีอารมณ์อื่นใดปรากฏอยู่ ณ ที่นี้ นี่คือ “โลกแห่งความเงียบ” (สันติธรรม) ดวงวิญญาณทั้งหมดจะอยู่ในสภาวะของ “มุคตี” (สภาวะของการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ หรือ สภาวะหลุดพ้น หรือ สภาวะกู้กลับคืนมาให้ดีดังเดิม) ดังนั้นสถานที่นี้จึงถูกเรียกว่า “มุคตีธรรม”(โลกของการหลุดพ้น ที่ที่ดวงวิญญาณมนุษย์ทุกดวงอยู่ในสภาวะของความสงบและปลดปล่อยให้เป็นอิสระอย่างสมบูรณ์ในบ้านเกิดดั้งเดิมของตน) และนั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม หลายศาสนาจึงมีความเชื่อว่า การบรรลุซึ่งสิ่งสูงสุดคือการทำให้ดวงวิญญาณของตนได้ไปหลอมรวมกับพรหมโลก, ปรโลก หรือเข้าถึงนิพพาน ก็ด้วยปรารถนาที่จะได้รับความสงบอันเป็นคุณสมบัติดั้งเดิมของตนนั่นเอง แต่พวกมนุษย์กลับหลงลืมและไม่รู้จักผู้ที่อยู่สูงสุดผู้เป็นจ้าวแห่งสามโลกนี้และไม่รู้ถึงรายละเอียดที่แท้จริงของโลกทั้งสามด้วย แล้วมนุษย์ทั้งหลายจะบรรลุถึงสิ่งที่ปรารถนาได้อย่างไร พระเจ้ากล่าวว่า จะไม่มีดวงวิญญาณมนุษย์ผู้ใดจะสามารถหรือทำความเพียรให้บรรลุกลับไปสู่ยังโลกวิญญาณแห่งนี้ได้ ตราบใดที่วงจรของเวลาโลกยังไม่จบสิ้นลง!

        เมื่อใดที่การทำลายล้างโลกเก่านี้จบสิ้นลง ดวงวิญญาณมนุษย์ทั้งหมดก็จะต้องกลับมายังโลกวิญญาณซึ่งเป็นบ้านแห่งความสงบสันติ เงียบสงัด และเมื่อโลกใหม่ที่บริสุทธิ์ก่อตั้งขึ้น เมื่อนั้นดวงวิญญาณแต่ละดวงก็จะลงมาเล่นบทบาทบนโลกแห่งกายหยาบนี้อีกครั้งตามวงจรโลก และจะลงมายังโลกตามลำดับของความบริสุทธิ์ซึ่งดวงวิญญาณแต่ละดวงได้กระทำความเพียรไว้ในยุคบรรจบพบกัน อย่างแน่นอนและอย่างมีระเบียบ

อาณาเขตละเอียดอ่อน (SUBTLE WORLD)

           ภายใต้โลกวิญญาณ หรือ พารามธรรมนั้นคือ โลกละเอียดอ่อน เป็นอาณาเขตที่ละเอียดอ่อนซึ่งห่อหุ้มโลกกายหยาบไว้ ที่นี่เป็นสถานที่ซึ่งเทพละเอียดทั้งสาม คือ บราห์มา วิษณุ และชางก้าร์ อาศัยอยู่ในอาเขตละเอียดอ่อนของตน เป็นสภาวะแห่งตรีมูรติเทพที่ประสานกันเป็นหนึ่งเดียวของการทำภารกิจเพื่อการสร้างผ่านบราห์มา การหล่อเลี้ยงโดยผ่านวิษณุ และการทำลายล้างผ่านชางก้าร์ เป็นโลกที่มีสภาวะเป็นร่างแสงที่ละเอียดอ่อน ร่างที่มีแสงสว่างหรือกายทิพย์ โลกนี้อาจเรียกได้ว่าเป็นโลกแห่งการเคลื่อนไหว ณ ที่นี่เทพมีการกระทำ แต่สนทนาโดยไม่ได้ใช้เสียง เหมือนกับนักแสดงที่แสดงในภาพยนตร์ใบ้ มีเพียงแต่การเคลื่อนไหวแต่ไร้เสียง และโลกนี้สามารถเห็นได้ด้วยดวงตาที่สามเท่านั้น

โลกวัตถุ

              ส่วนล่างสุดของภาพจะแสดงให้เห็นโลกที่มีตัวตนของมนุษย์ซึ่งพวกเราอาศัยอยู่ทุกวันนี้ โลกที่เป็นสนามของการกระทำ (Karma – Kshetra)ที่ซึ่งดวงวิญญาณใช้ร่างที่เป็นวัตถุธาตุของกระดูกและเลือดเนื้อเป็นเครื่องมือเพื่อเล่นบทบาทของตน ในโลกนี้มีทั้งการเคลื่อนไหวและการใช้เสียง มันถูกเรียกว่า โลกแห่งคำพูด(talkie)ชีวิตที่ดวงวิญญาณใช้ในโลกนี้ จะสุขหรือทุกข์ขึ้นอยู่กับการกระทำในอดีตและการกระทำในปัจจุบัน หลักการคือท่านปลูกอะไร ท่านก็จะเก็บเกี่ยวสิ่งนั้น จะใช้เป็นกฎในโลกนี้ ที่นี่ดวงวิญญาณมีประสบการณ์ของความสุขและความทุกข์ ความพอใจ และความเจ็บปวดโดยผ่านร่างกายที่เป็นวัตถุธาตุนี้

                  นอกเหนือจากวงจรของปรากฏการณ์ทางธรรมชาติดังที่กล่าวมาแล้ว วงจรชีวิตของมนุษย์เราทุกคนก็เป็นอีกปรากฏการณ์หนึ่งที่มองเห็นได้ไม่ชัดเจนนักวงจรชีวิตของมนุษย์นั้นมีสองส่วนที่สำคัญคือร่างกายของมนุษย์(Body)ที่เปลี่ยนแปลงเสื่อมสลายอยู่ตลอดเวลา กับดวงวิญญาณ(Soul)ที่ไม่เปลี่ยนแปลงเป็นอมตะ ดวงวิญญาณเข้ามาใช้ร่างมนุษย์เพื่อเกิดมาเล่นบทบาทของตนเองตั้งแต่เป็นทารก  เด็ก วัยรุ่น หนุ่มสาว   ผู้ใหญ่แก่ชราและก็ตายจากร่างไปแล้วดวงวิญญาณก็ต้องกลับเข้าไปใช้ร่างใหม่อีกเป็นวัฏจักร

               วงจรของเวลาบนโลก(Time Cycle)ที่ดำเนินอยู่อย่างแน่นอนก็มีอยู่ 4 ยุคเช่นกัน โดยจะหมุนวนซ้ำๆ อยู่ทุกๆ 5000 ปี ซึ่งวงจรนี้ถูกเปิดเผยโดยดวงวิญญาณสูงสุด  วงจรเวลาทั้ง 4 ยุคนี้คือ ยุคทอง(Golden Ages)  ยุคเงิน(Silver Ages)   ยุคทองแดง(Copper Ages) และ ยุคเหล็ก(Iron Ages)    เวลาในโลกขณะที่เราดำเนินชีวิตอยู่นี้กำลังอยู่ในช่วงสุดท้ายของยุคเหล็ก ซึ่งนับเป็นจุดสูงสุดของความโศกเศร้าทุกข์ทรมานเนื่องจากมนุษย์ยึดติดอยู่กับสำนึกของความเป็นร่างกาย และไม่นานยุคทองก็จะถูกก่อตั้งขึ้นมาอีกครั้งบนโลกโดยดวงวิญญาณสูงสุดหรือพระเจ้า ขอต้อนรับเข้าสู่ยุคแห่งความสงบสันติ ความมั่งคั่งและความสุข  ด้วยการเข้ามาสู่ความมีสำนึกที่เป็นดวงวิญญาณโดยผ่านสมาธิของราชโยคะ(Raja Yoga)

                   โดยพิจารณาดูที่สัญลักษณ์ของสวัสดิกะ วงจรโลกจะถูกแบ่งออกเป็นสี่ส่วนเท่าๆกัน โดยระยะเวลาของแต่ละยุคนั้นไม่ได้เปลี่ยนแปลง สิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปก็คือองศาของความบริสุทธิ์และคุณธรรมของดวงวิญญาณมนุษย์เท่านั้นที่เปลี่ยนไป      พลังความบริสุทธิ์ของดวงวิญญาณที่ลดลงไปตามเวลาที่ผ่านไป  ส่งผลถึงช่วงชีวิตที่ดวงวิญญาณจะอาศัยอยู่ในร่างกายหยาบก็จะลดน้อยตามไปด้วย   กล่าวได้ว่า อายุเฉลี่ยของผู้ที่จะอยู่ในยุคทองนั้นจะมีอายุยืนยาวกว่าผู้ที่อยู่ในยุคเหล็กถึงสี่เท่า ขณะที่ผู้ที่อยู่ในยุคเงินจะมีอายุเป็นสามเท่าของยุคเหล็ก  และผู้ที่อยู่ในยุคทองแดงจะมีอายุยืนยาวกว่ายุคเหล็กเป็น 2 เท่า   พระเจ้าชีว่าได้เปิดเผยด้วยตัวท่านเองว่า วงจรโลกที่ครบสมบูรณ์ต้องใช้เวลา 5,000 ปี และหลังจากนั้นมันก็จะกลับมาหมุนซ้ำอีกครั้ง  ซ้ำแล้วซ้ำเล่าๆ  และอีกทั้งยังมีศาสนาหลักที่เป็นจุดเริ่มต้นของทุกศาสนาบนโลกนี้ที่เกิดในยุคทองและต่อเนื่องยุคเงินนั้น นั่นก็คือ  ศาสนา อดิ สานาดาน เทวีเทวา ธรรมา (Adi Sanatan Devi Devta Dharma)   ส่วนศาสนา อิสลาม  พุทธและคริสเตียน ทั้งสามศาสนามาเริ่มก่อตั้งขึ้นในยุคทองแดง  ภายหลังจากจบสิ้นยุคทองและยุคเงิน(สวรรค์)ที่ผ่านช่วงเวลาโลกมาแล้วกว่า 2,500 ปี ก่อนหน้ายุคทองแดง

       

       เป็นยุคที่โลกอยู่ในสภาวะที่สมบูรณ์พร้อม โลกใหม่ที่ถูกสร้างโดยพระเจ้าชีว่าผ่านประชาบิตาบราห์มา  โลกที่บริสุทธิ์ปราศจากกิเลส
อย่างสมบูรณ์  ธาตุทางธรรมชาติอยู่ในระเบียบที่ดีเลิศปราศจากความปั่นป่วนไม่มีหายนะใดๆไม่มีน้ำท่วม พายุทอร์นาโด เฮอริเคน ฯลฯ ไม่มี
อุบัติเหตุและความอดอยากยากแคลน  ไม่มีความปรารถนาใดๆ เพราะเพรียบพร้อมทุกอย่างอุดมสมบูรณ์  ปราสาทราชวังสร้างจากทองคำ
ประดับประดาด้วยอัญมณีที่มีค่าอนันต์  โลหะและเพชรพลอยที่มีค่าหาได้ยากในปัจจุบันต่างมีไว้ให้ทุกคนอย่างเหลือเฟือ ในสัตยุคทุกสิ่งที่มี
ค่าเป็นสิ่งธรรมดา ณ ที่นั่น อาหารก็เป็นอาหารที่มีคุณภาพสูงสุดแร่ธาตุต่างๆ บริสุทธิ์เป็นอย่างมากทั้งสีสันและรสชาติ   ภาพและเสียงของ
ยุคนี้สวยงามวิจิตรจนไม่สามารถที่จะเลียนแบบให้เหมือนได้    ความเจริญรุ่งเรืองของอารยธรรมและวัฒนธรรมอยู่ที่จุดสูงสุดไม่มีสงคราม   

ความคิดที่เป็นสากลของพระเจ้า

                สิ่งหนึ่งที่ผู้คนในโลกกล่าวอ้างถึงพระเจ้าเหมือนๆกันก็คือ พระเจ้านั้นเป็นแสง     จะเห็นได้จากชาวมุสลิมก็มีความเชื่อว่าพระเจ้าหรืออัลลาห์ คือดวงวิญญาณสูงสุดผู้เป็นแสง        ในนครเมกกะ ประเทศซาอุดิอาระเบียเป็นสถานที่ที่ชาวมุสลิมเดินทางไปแสวงบุญ  ณ สถานที่แห่งนั้นมีหินศักดิ์สิทธิ์ที่มีชื่อเรียกว่า สาง-อี-อัสวัด (Sang-E-Aswad) ซึ่งเก็บรักษาไว้ที่ คานา-อี-คาบา (KHANA-E-KABA) หินนี้เองที่ผู้มาแสวงบุญที่มาจะส่งจูบจากระยะไกลก่อนที่จะเริ่มพิธีแสวงบุญ สิ่งที่น่าสังเกตก็คือ สาง-อี-อัสวัด มีรูปลักษณะที่โดดเด่นคล้ายคลึงกับ ชีว่า-ลิงก้า!    ส่วนทางด้าน ชาวยิวที่นับถือศาสนายูดาย์และชาวคริสเตียนจากหลายสำนัก ต่างมีความเชื่อว่าโมเสสที่เดินขึ้นไปบนภูเขาไซนาย และบนเขานั้นก็ได้รับนิมิตจากพระเจ้าและเป็นที่มาทำให้เกิดเป็นบัญญัติสิบประการนั้น  พระเจ้าก็อยู่ในรูปของเปลวไฟซึ่งชาวคริสต์เรียกขานว่า ยะโฮวา (Jehovah)   พระคริสต์ และ กูรูนานาค ผู้ก่อตั้งศาสนาคริสต์และก่อตั้งนิกายซิคส์ (Siksism) ทั้งสองศาสนานั้นก็ประกาศคำสอนว่า   พระเจ้านั้นมีเพียงหนึ่งเดียวและท่านก็เป็นแสง !     เรื่องลี้ลับต่างๆของเหล่าโยคีผ่านมาทุกยุคสมัยต่างก็ได้รับประสบการณ์ของแสงในขณะนั่งโยคะสมาธิ  ซึ่งก็ยืนยันถึงสิ่งที่ได้สัมผัสนี้เช่นเดียวกัน   จึงเป็นเหตุหลักที่ทำให้ตามวัดต่างๆ จึงมีการจุดตะเกียงดิน  และในโบสถ์ก็จุดเทียนไขทิ้งไว้  นั่นเพราะต่างเชื่อกันว่า เปลวไฟนั้นเป็นสัญลักษณ์ของสิ่งศักดิ์สิทธิ์หรือพระเจ้า!

               ในประเทศญี่ปุ่น  มีนิกายหนึ่งซึ่งเหล่าสมาชิกจะบำเพ็ญเพียรด้วยการนั่งเพ่งรวมสมาธิไปยังหินรูปไข่ที่เรียกว่า “ชินกอน เซกิ” (Chinkon Seki)  ซึ่งหมายความว่า ผู้ให้ความสงบ    และเมื่อทำการสำรวจซากสลักหักพังของนครวัดนครธมซึ่งเป็นสิ่งก่อสร้างในยุคโบราณในประเทศเขมร  ก็จะพบเห็นหลักฐานมากมายที่แสดงให้เห็นร่องรอยการกราบไหว้บูชาชีว่า–ลิงก้า ที่ปรากฏให้เห็นชัดผ่านศิลปะและปราสาทหินอันใหญ่โต  แม้แต่ปราสาทหินที่ตั้งอยู่ในประเทศไทยต่างก็พิธีกรรมบูชาชีว่าเช่นกัน(อินเดียตอนเหนือจะเรียกว่าชื่อพระเจ้าว่า  ชีว่า ส่วนอินเดียตอนใต้จะเรียกว่า ศิวะ  ส่วนประเทศในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ได้รับอิทธิพลทางศาสนาจากอินเดียตอนใต้ จึงได้ออกเสียงตามว่า พระศิวะ ดังที่ปรากฏอยู่ทุกวันนี้)       ผลการสำรวจทางโบราณคดีของชาวอียิปต์โบราณ    ทั้งชาวเฟนีเซีย   ชาวอาหรับ   ชาวกรีก   ชาวอินเดียนแดงและชาวอินโดนีเซีย  ต่างก็ปรากฏหลักฐานชัดเจนว่ามีการบูชากราบไหว้หินรูปไข่!   ดังนั้นการบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ชีว่านั้นถือเป็นการบูชาที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่มนุษย์เคยรู้จักมา  แนวคิดที่ว่าพระเจ้าเป็นรูปของแสงจึงเป็นความคิดที่เป็นสากล!   

                ในประเทศอินเดียก็ปรากฏวัดของ ชีว่า ให้พบเห็นได้ทั่วไป  ซึ่งมีการตั้งชื่อเรียกนามของพระเจ้าไปต่างๆเช่น รามอิศวร(Rameshwaram หมายถึง พระเจ้าของศรีราม), โกปอิศวร(Gopeshwar หมายถึงพระเจ้าของศรีกฤษณะ), อมาร์นาถ (Amarnath), วิศวนาถ (Visshwanath) โสมนาถ(Somnath), ปาชูปาตินาถ (Pashupatinath ในเนปาล), มหากาฬอิศวร(Mahakaleshwar),  มุกตีอิศวร(Mukteshwar) ฯลฯ ซึ่งชื่อเหล่านั้นเป็นชื่อที่แสดงถึงคุณสมบัติและพรรณนาถึงการกระทำที่สูงส่งของพระเจ้าชีว่า   ในอินเดียก็ยังมีนิกายต่างๆ ที่มีชื่อว่า “ชัคติ” (Shakti), “กันปาติ” (Ganpat), “ผู้กราบไหว้บูชาราม” (Rama-worshippers), “กฤษณะ- อุปศักติ” (Krishna – Upasaks)ทั้งหมดล้วนศรัทธาและเชื่อในพระเจ้าชีว่า   ในประเทศอินเดียมีวัดของชีว่าที่ยิ่งใหญ่โดดเด่นถึง 12 แห่ง ซึ่งชาวอินเดียจะขนานนามว่าเป็น “จโยติ ลิงกัมแมท” (Jyotirlingam Maths) ซึ่งหมายถึงสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของแสง   หลักฐานต่างๆ ที่ปรากฏทั้งที่เป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ โบราณคดีและคัมภีร์ของศาสนาดั้งเดิม รวมถึงภาษาศาสตร์ทั้งหลาย ฯลฯ   ต่างก็แสดงให้เห็นถึงรากฐานความเชื่อในพระเจ้าที่แตกต่างออกไปเหมือนกิ่งก้านสาขาที่ล้วนเติบโตจากเมล็ดพันธ์เมล็ดเดียวกันทั้งสิ้น  สิ่งเหล่านี้จึงเป็นเครื่องยืนยันที่มีหลักฐานประจักษ์ชัดถึงรูปและชื่อที่สูงส่งของพระเจ้าว่า ท่านเป็นจุดแสง และมีชื่ออันสูงส่งคือ ชีว่า(Shiva) ดังปรากฏสัญลักษณ์ทั่วทั้งโลก คือ  ชีว่า-ลิงก้า (Shiva Linga) เป็นสัญลักษณ์ตัวแทนของท่านเพื่อทำการกราบไหว้บูชา

                                        พระเจ้าเป็นจุดกำเนิดแสงที่เป็นอมตะ ท่านปราศจากร่าง ท่านเป็นมหาสมุทรแห่งความรู้ ความรัก ความสงบที่มีแสงในตัวเอง มนุษย์จะเข้าถึงท่านก็ด้วยดวงตาที่สาม(Third Eyes) ท่านเป็นเหมือนกับดวงดาวที่แสนเล็ก รูปของท่านก็เป็นเช่นเดียวกับดวงวิญญาณมนุษย์ ท่านคือสิ่งที่ทุกศาสนาพยายามสร้างรูปแทน เช่น หินรูปไข่วงรี เปลวไฟหรือดวงไฟเพื่อเป็นสัญลักษณ์แทนรูปของท่าน ท่านมาเพื่อให้พลังกับดวงวิญญาณลูกๆให้ฟื้นคืนดังเดิมและมอบมรดกที่สูงส่งคือความรู้ราชโยคะ เพื่อเป็นหนทางกลับคืนสู่สวรรค์อีกครั้ง ท่านมีนามว่า “ชีว่าพ่อแห่งโลก” (Shiva) เป็นผู้สูงส่งศักดิ์สิทธิ์ที่สุด   ท่านอยู่เหนือวงจรของการเกิดและการตายชั่วนิรันดร์

ที่อยู่อันสูงส่งของพระเจ้า

               สรรพสิ่งใดที่มีรูป(Form)  แม้ว่าจะปราศจากร่าง (Body) ก็ได้รับการพิสูจน์แล้วว่าจะต้องมีพื้นที่ (space) ให้สิ่งนั้นดำรงอยู่   ดวงวิญญาณสูงสุด (Supreme Soul) พระเจ้าผู้เป็นพ่อของดวงวิญญาณทั้งหมด แม้ท่านอยู่เหนือการหยั่งรู้ความเข้าใจและสติปัญญามนุษย์ที่จะไปถึงได้ แต่ท่านก็มีที่ที่ท่านสถิตอยู่เช่นเดียวกัน หรือจะเรียกง่ายๆ ว่าบ้านของท่าน   พระเจ้าชีว่า กล่าวว่า ท่านอาศัยอยู่ใน บราห์มโลก(Bramhmlok)<ที่คนไทยมักถูกสอนให้เรียกว่า พรหมโลก>,หรือจะเรียกว่า ปรโลก (Parlok),หรือเรียกว่าพารามธรรม (Paradham)

                     พารามธรรม(หรือบราห์มโลก-พรหมโลก) ที่นั่นคือโลกแห่งวิญญาณแผ่ซ่านไปด้วยธาตุที่หกซึ่งเป็นธาตุแสง มีความละเอียดอ่อนเป็นสีแดงปนทองเปล่งประกายเจิดจ้าและมีชื่อเรียกว่า “บราห์ม หรือ พรหม-ที่คนไทยเรียก” เป็นสถานที่ที่ปราศจากร่างกายหยาบ และอยู่ไกลโพ้นไปจากโลกแห่งกายหยาบที่มีตัวตนของมนุษย์ ที่นั่นไม่มีทั้งดวงจันทร์ ดวงอาทิตย์และดวงดาว   เป็นบ้านดั้งเดิมของทุกๆดวงวิญญาณ และเป็นที่ซึ่งดวงวิญญาณจะต้องกลับมาอาศัยอยู่ภายหลังจบสิ้นการเล่นละครบนโลกกายหยาบแล้ว ทุกดวงวิญญาณจะได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ ณ สถานที่แห่งนี้     บางศาสนาอ้างถึงโลกนี้เช่นกันว่าเป็นเป้าหมายสูงสุด  อาทิ โลกแห่งการหลุดพ้น โลกแห่งนิพพาน(Nirvana) เป็นต้น    ความจริงแล้ว ไม่มีดวงวิญญาณใดแม้แต่ดวงเดียวที่จะมายังโลกนี้ได้จนกว่าจะจบสิ้นกัลปวงจรละครโลกแล้วเท่านั้น ไม่ต้องทำความเพียรใดๆ ทุกดวงวิญญาณก็ต้องกลับมายังดินแดนแห่งนี้เมื่อจบสิ้นละครโลกแล้วอย่างอัตโนมัติ   ทั้งหมดกลับมาเพื่อพักผ่อนอยู่ในความปีติสุขนิ่งสงบอยู่กับพ่อชีว่า ในสภาวะของ “มุคตี”คือสภาวะของการปลดปล่อยให้เป็นอิสระ หรือ “สภาวะหลุดพ้น” ที่นี่คือ “โลกแห่งการหลุดพ้น” ที่แท้จริง

ความสัมพันธ์ของพระเจ้ากับดวงวิญญาณทุกดวง

               พระเจ้า พ่อชีว่าเป็นมหาสมุทรของความรู้  ความสงบ ความรัก ความปีติความบริสุทธิ์และเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอำนาจทั้งหมด ท่านได้ให้คุณสมบัติทั้งหมดนี้กับดวงวิญญาณผู้มีโยคะกับท่าน  แม้ว่าความสัมพันธ์ที่มีกับท่านนั้นจะเป็นไปได้ทุกรูปแบบ  พระเจ้าชีว่ามีความสัมพันธ์พื้นฐาน 3ประการกับทุกๆดวงวิญญาณ คือ

1. พระเจ้าในฐานะเป็นพ่อสูงสุด (Supreme Father)

                ในฐานะที่เป็นพ่อ พระเจ้าชีว่า ให้กำเนิดทางดวงวิญญาณแก่มวลมนุษย์ทั้งหมดด้วยการปลุกพวกเราขึ้นมาจากไม่มีความรู้เรื่องดวงวิญญาณ เมื่อดวงวิญญาณได้รับความรู้ว่าตนนั้นคือดวงวิญญาณและกลายเป็นลูกของพระเจ้า ดวงวิญญาณจะได้รับมรดกซึ่งเป็นคุณลักษณะของพระเจ้าในรูปของ ความบริสุทธิ์ สงบและความปีติโดยอัตโนมัติ   นำมาซึ่งความสุขความเจริญมั่งคั่งที่แท้จริงถึงครึ่งหนึ่งของวงจรโลก  สิ่งนี้เป็นมรดกที่ไม่สามารถทำลายได้ เป็นสิทธิอันชอบธรรมที่ดวงวิญญาณทุกดวงสามารถจะได้รับจากพระเจ้าในฐานะที่ท่านเป็นพ่อ   เมื่อดวงตาที่สามได้ถูกเปิดแล้วเราก็จะเห็นดวงวิญญาณทุกดวงเป็นพี่น้องกัน  เป็นจุดแห่งแสงซึ่งปราศจากร่าง ไม่ใช่เพศหญิงหรือเพศชาย และเราต่างมีพ่อที่สูงส่งผู้เดียวกัน  ความสัมพันธ์ทางดวงวิญญาณมีอย่างเดียวก็คือความเป็นพี่น้องสากล   จึงสรุปได้ว่าความจริงแล้ว ทุกคนมีพ่อสองคน พ่อคนแรกคือพ่อทางกายซึ่งให้กำเนิดทางร่างกาย(เกิดจากกรรมเก่าที่ผูกพันเกี่ยวเอาไว้) อีกหนึ่งคือพ่อทางดวงวิญญาณ ผู้ซึ่งไม่เคยเปลี่ยนแปลง คือ ดวงวิญญาณสูงสุด ชีว่า

2. พระเจ้าในฐานะที่เป็นครูสูงสุด (Supreme Teacher)

                ในฐานะที่เป็นครูสูงสุด เพราะท่านเป็นมหาสมุทรของความรู้ที่ได้ลงมาเปิดเผยความรู้สูงสุดสู่โลกในห้วงเวลาที่อธรรมนั้นพุ่งถึงขีดสุด  ท่านมาแก้ไขสติปัญญามนุษย์ให้กลับไปสู่ความประเสริฐสูงส่ง สามารถแยกแยะสิ่งถูกและผิด  ดีและเลว  จริงหรือหลอกลวง และท่านมาเปิดเผยความรู้อย่างสมบูรณ์เกี่ยวกับตัวท่านและสิ่งสร้างของท่าน  รวมทั้งสอนหลักการและวิธีปฏิบัติราชโยคะ

3. พระเจ้าในฐานะที่เป็นผู้นำสูงสุดทางดวงวิญญาณ (Sat guru)

                 ในฐานะที่เป็นผู้ชี้นำทางสูงสุด (Sat guru) พระเจ้ามาทำให้ดวงวิญญาณทั้งหมดหลุดพ้นจากกิเลสและมาพากลับไปยังบ้านดั้งเดิม (Supreme Abode) ที่มีแต่ความสงบเงียบ อบอุ่น นั่นคือโลกวิญญาณ หรือพารามธรรม ไม่มีดวงวิญญาณใดสามารถกลับบ้านโดยไม่ผ่านการชำระให้บริสุทธิ์   ผู้นำทางผู้เป็นดวงวิญญาณสูงสุดชำระดวงวิญญาณให้บริสุทธิ์จากความสกปรกโดยผ่าน ราชโยคะ

                 ผู้คนโดยทั่วไปไม่เข้าใจนัยสำคัญที่ถูกต้องในความสัมพันธ์ทั้งสามของการเป็นพ่อ พร้อมทั้งเป็นครูและผู้นำสูงสุดทางดวงวิญญาณ   ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงทำลายสิทธิ์ตัวเองออกจากกองมรดก  ดังนั้นจงทำให้เกิดความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยความรักต่อท่าน ด้วย 3 หนทางนี้ ทำให้เกิดขึ้นจริงในทางปฏิบัติ และมรดกสูงสุดก็จะเป็นของทุกดวงวิญญาณอย่างแน่นอน

พระเจ้าในฐานะเป็นผู้ชี้ขาดสูงสุด

                เวลานั้นไม่เพียงแต่ถูกกำหนดไว้แล้วเท่านั้น   แต่ว่า..เวลานั้นมีจำกัด!   เมื่อใดที่เวลาสำหรับทำความเพียรจบสิ้นลง  พระเจ้าก็จะจบบทบาททั้ง 3 คือในฐานะของพ่อสูงสุด ครูและผู้ชี้นำทางแก่ดวงวิญญาณด้วยเช่นกัน   จากนั้นพระเจ้าก็จะรับบทบาทของ ธรรมราช (Dharamaraj) นั่นคือท่านจะรับบทบาทการเป็นศาลผู้ตัดสินชี้ขาดสูงสุด ภายหลังที่ท่านลงมาเปิดเผยวิธีการที่ง่ายต่อการพัฒนาตัวเราเอง ท่านให้พลังอำนาจทั้งหมดเพื่อการชำระสิ่งสกปรกของเราด้วย “ราชโยคะ” และเราก็ยังเพิกเฉยต่อเสียงเรียกของท่าน และไม่ได้พัฒนาขึ้นเลย ดวงวิญญาณของเราจะต้องถูกชำระล้างโดยการถูกลงโทษในฐานะที่เป็นกฎแห่งกรรม นี่คือบรรทัดฐานที่ละครโลกหมุนไปไม่จบสิ้น ทุกๆการกระทำที่กระทำไปโดยตกอยู่ภายใต้อิทธิพลของกิเลสทั้งห้าจะต้องถูกลงโทษ ณ เวลาของการตัดสิน พระเจ้าผู้เป็นพ่อจะไม่เข้ามาแทรกแซงเพื่อปกป้องดวงวิญญาณทั้งหลาย แต่ท่านจะอยู่อย่างละวางและรักษาความเป็นกลางในฐานะผู้ชี้ขาดสูงสุด!

การกระทำสามประการอันสูงส่งของพระเจ้า

                พ่อชีว่ากล่าวว่า ท่านกระทำหน้าที่สามประการคือ การสร้าง การบำรุงรักษาและการทำลาย  ซึ่งเป็นการกระทำที่มีผลสัมพันธ์ต่อโลกทั้งหมด ไม่ได้ผูกมัดอยู่กับมนุษย์คนใดเป็นพิเศษ หน้าที่ของการสร้าง  การบำรุงรักษาและการทำลายล้างของพระเจ้า ไม่ใช่เรื่องที่เกี่ยวกับ การเกิด เติบโตและการตายของบุคคลใดๆ โดยเฉพาะ   สิ่งเหล่านี้ถูกกำหนดควบคุมโดยการกระทำของบุคคลแต่ละคนที่ทำไว้ในชาติก่อนหน้า และผลรวมของการกระทำในชาตินี้ด้วย   พระเจ้าไม่เข้าไปก้าวก่ายหรือกระตุ้นการกระทำใดๆ ของมนุษย์! ดวงวิญญาณแต่ละดวงจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทำของตนเอง ไม่ว่าจะทำดีหรือทำชั่ว  หากการกระทำนั้นดีดวงวิญญาณก็จะพบกับความสุขและปีติ  ถ้าทำเลวก็จะพบกับความทุกข์โศกเศร้าและไม่มีสุข สิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นโดยขบวนการที่เป็นอัตโนมัติ  และผลรวมทั้งหมดของการกระทำที่ดวงวิญญาณทั้งหมดกระทำไปก็จะเป็นตัวกำหนดสภาวะของโลกให้เป็นไปตามสภาวะนั้นๆ สัมพันธ์กับห้วงของเวลาโลกที่เดินไป 

ความหมายของสิ่งสร้างโดยพระเจ้า

                หน้าที่สามประการของพระเจ้าชีว่าที่ซ้อนกันอยู่ หมายถึง การสร้าง(ความจริงคือการทำสิ่งที่เก่าให้กลับมาใหม่อีกครั้ง) ระเบียบของโลกใหม่  การบำรุงรักษาโลกที่ได้ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ และการทำลายล้างโลกเก่า   ภารกิจของพระเจ้าคือ การชำระดวงวิญญาณให้บริสุทธิ์เมื่อโลกได้จมลงสู่ก้นบึ้งของสภาวะที่ไร้ศีลธรรม พระเจ้าก็ก่อสร้างโลกที่ถูกต้องขึ้นและทำลายล้างโลกที่ไม่เป็นธรรม  ท่านทำให้โลกยุคเหล็กจบลงและนำยุคทองกลับมาอีกครั้ง   การกระทำของพระเจ้าที่เรียกว่า การสร้าง ไม่ได้หมาย ความว่าก่อสร้างบางอย่างขึ้นมาจากการสิ่งที่ไม่ได้มีอยู่เลย แต่หมายความถึงการปรับปรุงศีลธรรมหรือนำมวลมนุษย์ให้กลับมามีความสุขสดชื่นโดยทำการยกระดับสติปัญญาของมนุษย์ให้สูงส่ง ด้วยน้ำทิพย์แห่งความรู้ของพระเจ้า  ซึ่งเป็นการสร้างสวรรค์บนโลกอีกครั้งหนึ่ง  ไม่มีอะไรที่สร้างขึ้นมาแล้วเป็นสิ่งคงทนถาวร   อะไรที่ถูกสร้างขึ้นมาจะต้องถูกทำลาย!   เมล็ดได้ถูกหว่านลงไปบนท้องทุ่ง เมล็ดงอกงามเติบโตและในที่สุดก็ไปสู่จุดจบ ธัญญาหารก็ถูกเก็บเกี่ยว มนุษย์ได้วางแผนและทำตามแผนที่ได้วางไว้  เมื่อทำเสร็จแล้วก็จะถูกทำลายไปตามกาลเวลา การทำงานของพลังทั้งสามของ การสร้าง การบำรุงรักษาและการทำลายล้าง เป็นมรดกในระบบของตัวของมันเอง ไม่มีความเจริญรุ่งเรืองที่มีการคงอยู่สืบเนื่องไปอย่างถาวร   สรรพสิ่งจะต้องผ่านสภาวะทั้งสามนี้

เวลาแห่งการกระทำที่สูงส่งของพระเจ้า

                 ละครโลกก็ทำหน้าที่เช่นเดียวกัน พระเจ้าพ่อชีว่ากระทำการที่สูงส่งของท่าน ในการสร้าง บำรุงรักษาและทำลายล้าง ในตอนจบของทุกๆ กัลป์  ซึ่งเป็นเวลาที่ความไม่ถูกต้องชอบธรรม ไม่มีศาสนาและไม่มีความสงบถึงขีดสุดมาถึง ท่านจะแสดงการทำหน้าที่ที่สูงส่งสามประการโดยผ่านเทพละเอียดที่สูงส่งทั้ง 3 คือ บราห์มา วิษณุและ ชางก้า

ความคิดของมนุษย์นั้นมีพลัง

               การศึกษาวิจัยวิทยาศาสตร์ด้านพลังจิต เปิดเผยว่าในร่างกายคนเราทุกๆคนจะมีการแผ่รังสีที่เรียกว่า(Aura) เป็นรังสีของแสงที่ละเอียดอ่อนมาก(very subtle light)ไม่สามารถมองเห็นด้วยตาหยาบของเรา รังสีเปล่งออกมาอยู่รอบๆ ตัวของแต่ละคน ซึ่งรังสีนี้ถูกควบคุมโดยสภาวะจิตใจของแต่ละคนอย่างเป็นอัตโนมัติ!

               การพิสูจน์ต้องใช้กล้องเคอเรียน (Kirlian Photography) ซึ่งเป็นเครื่องมือพิเศษที่ใช้จับภาพรังสีที่มีความละเอียดอ่อนมาก ซึ่งผลทำให้ทราบว่า ผู้ที่มีสภาวะความคิดเป็นบวก คือเป็นผู้มีความคิดสร้างสรรค์ มีจิตใจดี มีความสงบเยือกเย็น มีความสุข ผลของภาพแสงที่ปรากฏออกมาจะมีเฉดสีโทนสว่าง ยิ่งผู้ใดที่มีพลังจิตด้านบวกมากๆ โดยเฉพาะผู้ที่ฝึกสมาธิอย่างเข้มข้นนั้นก็จะปรากฏให้เห็น มีแสงสว่างเข้มข้นยิ่งขึ้นไปอีก ตรงกันข้ามหากผู้ใดมีความคิดด้านลบ จิตตกหดหู่ เศร้าซึม อ่อนเพลียอ่อนล้า มีนิสัยมุทะลุ มีอารมณ์โกรธหรือโมโหร้ายเป็นนิจ เครียดวิตกกังวลเศร้าโศกเสียใจไม่มีความสุข ผลของภาพของแสงที่ออกมาก็จะมีโทนสีดำคล้ำ มีขอบเส้นที่มืดทึม ที่เป็นเช่นนั้นก็เพราะว่า ความตึงเครียดที่กดดันจิตใจของเราอยู่นั้นมีผลกระทบต่อร่างกายนั่นเอง! และนั่นก็เป็นสาเหตุของโรคร้ายต่างๆ ที่เกิดกับมนุษย์โดยไม่รู้ตัว อาทิเช่น ความดันโลหิตสูง โรคหอบหืด โรคแผลในกระเพาะอาหาร โรคนอนไม่หลับ โรคหัวใจ และโดยเฉพาะโรคมะเร็ง ซึ่งทั้งหมดล้วนเกิดจากสภาวะจิตใจของมนุษย์เอง

          ประเภทของความคิดจะเป็นตัวครอบงำจิตใจและกำหนดสภาวะจิตใจของคนๆนั้น ความคิดของจิตจะก่อให้เกิดแรงสั่นสะเทือน(Vibrations) และมีผลกระทบถึงบรรยากาศที่อยู่รอบๆ ตัวของผู้นั้น ดังนั้น เมื่อใครก็ตามที่เข้ามาใกล้ชิดก็จะได้รับกระแสของความคิดที่ปลดปล่อยออกมาด้วยเช่นกัน ขึ้นอยู่ว่ากระแสที่ปล่อยออกมานั้นจะเป็นกระแสทางด้านบวกหรือลบ บุคคลที่มีจิตใจที่อ่อนแอกว่าก็จะถูกกระแสของผู้อื่นที่เข้มแข็งกว่าครอบงำได้ จึงเป็นคำตอบได้ว่า เหตุใดเมื่อเราเข้าไปสู่บรรยากาศที่สกปรก ในบรรยากาศที่ตึงเครียด กดดันหรือวุ่นวายสับสนอลหม่าน ฯลฯ เราก็จะถูกดึงดูดเข้าไปสู่สภาวะนั้น ผลจากการถูกกระทบจากความคิดที่มีพลังลบนั้น บางคนถึงกับปวดหัวตัวร้อนหรือสมองมึนชา ตึงเครียดไม่มีสมาธิ นอนไม่หลับโดยไม่รู้สาเหตุ หนักเข้าก็กลายเป็นโรคนอนไม่หลับไปเลย แต่ถ้าเมื่อใดที่เราได้เข้าไปอยู่ในบรรยากาศของสถานที่ที่มีความสงบเยือกเย็น มีความปลอดโปร่งเบาสบาย สภาวะจิตของเราก็จะซึมซับบรรยากาศเหล่านั้นเขามาสู่ตัวเรา ทำให้รู้สึกถึงความสงบเยือกเย็นเช่นนั้นไปด้วย ดังนั้น จึงกล่าวได้ว่า คุณภาพในพลังความคิดของมนุษย์ สามารถกำหนดและมีผลต่อสภาวะแวดล้อมที่เราอาศัยอยู่ได้

            ผู้คนบนโลกทุกวันนี้ต่างห่วงใยกับสภาวะแวดล้อมที่เกิดเป็นพิษกันมากขึ้น ต่างเริ่มตระหนักถึงภัยคุกคามที่คืบคลานเข้ามาทุกขณะ วัตถุธาตุธรรมชาติของโลกนี้พร้อมแล้วที่จะปะทุให้เห็นถึงความหายนะและภัยร้ายที่เติบโตขึ้นมาจากน้ำมือของมนุษย์เองอันเกิดจากการเผาผลาญทำลายล้างธรรมชาติ และสร้างมลภาวะที่เป็นพิษให้เกิดกับเผ่าพันธุ์มนุษยชาติ !

            แหล่งกำเนิดมากมายที่เป็นต้นเหตุของมลภาวะที่เป็นพิษ อาทิ จากยวดยานพาหนะต่างๆ จากโรงงานอุตสาหกรรม สารเคมีจากยาฆ่าแมลง การตัดไม้ทำลายป่า ฯลฯ ซึ่งก็รวมถึงมลพิษทางอากาศที่เกิดจากท่าอากาศยานการบินทั่วทั้งโลกและโรงงานอุตสาหกรรม หรือมลพิษทางน้ำที่เกิดจากการทิ้งของเสียจากโรงงานอุตสาหกรรม และจากการทิ้งขยะลงแม่น้ำลำคลองของผู้คนที่อาศัยอยู่ตามบ้านเรือนต่างๆ มลพิษทางดินที่เกิดจากการฝังกลบขยะ หรือพิษที่เกิดจากกัมมันตภาพรังสีหรือจากการรั่วไหลของพลังงานนิวเคลียร์บนพื้นโลก แม้กระทั่ง มลพิษทางเสียงที่เกิดจากยานยนต์ทั้งหลาย เครื่องบิน หรือไม่ก็เสียงดังที่เกิดจากโรงงานอุตสาหกรรมหนักต่างๆ ทั่วโลก

                 อย่างไรก็ตาม มลพิษที่มีความสำคัญที่สุดซึ่งนับเป็นเมล็ดพันธุ์ต้นกำเนิดของมลพิษทุกๆ รูปแบบ ก็คือ มลพิษทางจิตใจ เพราะว่าทุกข้อความทุกตัวอักษรที่มนุษย์คิดและนำไปสู่การปฏิบัติจนเป็นรูปธรรมด้วยน้ำมือมนุษย์ ล้วนมาจากความคิดที่กำเนิดจากจิตใจของมนุษย์นั่นเอง มลพิษทางจิตใจก่อให้เกิดมลพิษทางความคิดซึ่งจะแปรมาสู่คำพูดและการกระทำที่สกปรก

                 สิ่งสร้างทั้งหลายที่มนุษย์สร้างขึ้นมาเพื่อสนองความต้องการอย่างฟุ่มเฟือยนั้น ทำให้โรงงานอุตสาหกรรมเกิดขึ้นมากมายทั่วโลก ทั้งหมดก็เกิดจากจิตมนุษย์ซึ่งเป็นต้นกำเนิดของความคิดที่ก่อให้เกิดมลพิษทั้งมวล ความคิดซึ่งถูกชักจูงด้วยอำนาจด้านลบของความชั่วร้าย โดยเฉพาะอย่างยิ่งเรื่องของ กามตัณหาราคะและความใคร่ เป็นตัวนำมาซึ่งการเพิ่มของจำนวนประชากรในโลกสูงมากอย่างที่ไม่เคยปรากฏมาก่อน ส่งผลเชื่อมโยงที่ทำให้ความต้องการด้านวัตถุเพิ่มมากขึ้น ไม่ว่าจะเป็นเครื่องอุปโภคบริโภคเครื่องอำนวยความสะดวก ความต้องการที่จะมีชีวิตหรูหราสะดวกสบาย เมื่อความต้องการทั้งหลายเพิ่มมากขึ้นหลายเท่าตัวเพราะความทะยานอยากและความโลภ จึงเป็นเหตุของการเกิดโรงงานอุตสาหกรรมเพิ่มขึ้นเป็นเงาตามตัว ก็เพื่อสนองความต้องการของมนุษย์ที่เพิ่มมากขึ้นนั่นเอง และแน่นอน การเพิ่มขึ้นของโรงงานอุตสาหกรรมนั้น ก็ย่อมจะนำมาซึ่งสภาวะแวดล้อมเป็นพิษที่จะทำลายชั้นบรรยากาศของโลกมากยิ่งขึ้นอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้! และนี่เองที่เป็นสาเหตุของภัยพิบัติทางธรรมชาติที่รุนแรงอย่างไม่เคยเกิดขึ้นในประวัติศาสตร์มนุษยชาติมาก่อน แต่ทว่า…หายนะครั้งยิ่งใหญ่ของมวลมนุษยชาติที่แท้จริงนั้น….ยังมาไม่ถึงอย่างแท้จริง !

มลพิษทางจิต และผลกระทบ

               ชีวิตที่แท้จริงของมนุษย์นั้นก็คือ ดวงวิญญาณ ที่สถิตอยู่ในร่างกาย ดวงวิญญาณและร่างกายมีความแตกต่างกันและแบ่งแยกจากกัน ร่างกายมนุษย์นั้นถูกสร้างขึ้นมาจากวัตถุธาตุทั้ง 5 ประกอบด้วย เนื้อ หนัง กระดูก เส้นประสาท กล้ามเนื้อ อวัยวะต่างๆ รวมทั้งสมอง ส่วนดวงวิญญาณนั้นไม่ใช่วัตถุธาตุที่จับต้องได้ แต่เป็นสิ่งมีชีวิตที่มีความละเอียดอ่อนอย่างที่สุดและมีอำนาจมากมาย ซึ่งประกอบไปด้วย จิตใจ (Mind) สติปัญญา (Intellect) การตัดสินใจและรอยประทับ (Resolves or Sanskars) ดวงวิญญาณที่สถิตอยู่ในร่างกายและจะคอยควบคุมกระบวนการคิดทั้งหมด ความคิดที่แสดงออกทางคำพูดและการกระทำจะถูกสั่งการโดยผ่านสมอง เส้นประสาทและกล้ามเนื้อ

               และร่างกายมนุษย์เราก็ต้องเชื่อมโยงกับสภาวะแวดล้อม มีสายสัมพันธ์ที่แนบแน่นอย่างแยกกันไม่ออกกับวัตถุธาตุทั้ง 5 ทางธรรมชาติ ตั้งแต่กระบวนการนำเข้าภายในร่างกาย การย่อยสลายและการขับถ่ายเป็นเวลายาวนานมาแล้ว กระบวนการนี้ได้ค่อยๆ เพิ่มพูนความสกปรกให้กับสภาพแวดล้อมภายนอกจนเกิดเป็นมลพิษขึ้น เมื่อสิ่งแวดล้อมที่เป็นมลพิษนั้นมาอยู่ล้อมรอบตัวมนุษย์ มลพิษก็จะส่งผลโดยตรงด้วยการไปบีบกดบีบคั้นร่างกายและจิตใจจนในที่สุดก็ทำให้มนุษย์เกิดมลพิษทางจิตใจขึ้น และมลพิษทางจิตนั้นก็ได้นำมนุษย์ไปสู่ความคิดที่จะสร้างโครงการต่างๆ ภายใต้กระแสคลื่นความคิดด้านลบ ซึ่งก็คือ ต้นเหตุของปัญหามากมายที่เป็นลูกโซ่อยู่ทุกวันนี้

มลพิษทางจิต ส่งผลกระทบต่อสภาวะแวดล้อม

ผลกระทบหลักๆ สามประการที่ก่อให้เกิดสภาวะแวดล้อมเป็นพิษ คือ

• การลดลงหรือสูญสลายไปของชั้นบรรยากาศโอโซน (Ozone Layer)

• ปรากฏการณ์ฝนกรด (Acid-rain)

• สภาวะโลกร้อน (Global Warning)

             จากการศึกษาวิจัยของนักวิทยาศาสตร์ในปัจจุบันได้ยอมรับและเปิดเผยแล้วว่า โอโซนในชั้นบรรยากาศโลกซึ่งตลอดมาได้ทำหน้าที่คอยปกคลุมล้อมรอบโลกไว้จากรังสีอุลตร้าไวโอเลตของพระอาทิตย์ที่ส่องมายังโลก และยังทำหน้าที่ปรับสมดุลให้กับโลกและสิ่งมีชีวิตทั้งมวลบนโลกใบนี้ แต่ปัจจุบันนี้โอโซนเหล่านั้นได้ลดน้อยลงเรื่อยๆ และกำลังจะหมดไปในไม่ช้านี้ สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะเกิดจากการรั่วไหลของสารฟรีออน(freon)หรือสารฟูลโอคาร์บอนที่ใช้ในอุตสาหกรรมความเย็นทั้งหลายเช่น แอร์คอนดิชั่น ตู้เย็น สารเอโรซอล(aerosol)หรือก๊าซเฉื่อยที่ใช้อัดในกระป๋องสเปรย์ ฯลฯ เมื่อสารฟรีออนนี้หลุดลอยเข้าไปในชั้นบรรยากาศและสะสมมากขึ้น ก็จะไปทำปฏิกิริยากับโอโซนซึ่งจะมีผลทำให้โอโซนนั้นลดน้อยลง ภาพถ่ายจากดาวเทียมได้แสดงให้เห็นว่าเหนือแอนตาร์กติกานั้นจำนวนโอโซนได้ลดน้อยลงจนทะลุเป็นวงกว้างอย่างน่าเป็นห่วง ซึ่งหมายถึงว่าชั้นโอโซนที่กรองแสงอุลตร้าไวโอเลตจากพระอาทิตย์ไว้นั้น บัดนี้กำลังจะหมดไปในไม่ช้า และอันตรายอันใหญ่หลวงกำลังคืบคลานเข้ามาสู่มวลมนุษยชาติทั้งอันตรายที่เกิดจากโรคมะเร็งทางผิวหนัง และอีกหลายๆโรคที่จะถูกกระตุ้นให้เกิดการพัฒนาการและก่อให้เกิดโรคภัยใหม่ๆที่ไม่มียารักษาได้ก็จะมีแนวโน้มสูงขึ้นเรื่อยๆ และผลกระทบนี้ย่อมหมายรวมถึงสัตว์โลกและพืชผักธัญญาหารทั้งหมดบนโลกนี้

                ภาพชั้นโอโซนสีเขียวที่ห่อหุ้มโลกไว้นานหลายล้านปี บัดนี้ได้ถูกทำลายและทะลุขยายเป็นวงกว้างขึ้นเรื่อยๆ และอย่างรวดเร็วอย่างไม่มีทีท่าว่าจะลดน้อยลง นี่คือภาพถ่ายดาวเทียมแสดงชั้นโอโซนที่ถูกทำลายตำแหน่งบริเวณแอนตาร์กติกา ซึ่งเป็นการเก็บข้อมูลภาพถ่ายทางดาวเทียม ตั้งแต่ปี 1979-2009

                การเพิ่มขึ้นของจำนวนโรงงานอุตสาหกรรมบนโลก เท่ากับเพิ่มมลภาวะที่เป็นพิษให้กับชั้นบรรยากาศสูงขึ้นไปอีก เมื่อสารไนโตรออกไซด์และซัลเฟอร์ไดออกไซด์ลอยขึ้นไปสะสมอยู่ในชั้นบรรยากาศ แล้วรวมตัวกับความชื้นของหมอกและไอน้ำก็จะแปรสภาพไปเป็นไนตริกเอซิดและซัลเฟอร์ริกเอซิด(Nitric acid and sulphuric acid) จากนั้นกลั่นตัวกลายเป็นฝนกรด  ส่งผลให้จำนวนทะเลสาบที่มีประมาณ 40,000 แห่งทั่วโลกประสบปัญหาขาดแคลนสัตว์น้ำเพราะฝนกรดนี้  พื้นที่ป่าไม้นับพันกิโลเมตรก็จะถูกผลกระทบอย่างรุนแรง ทั้งพื้นที่เพาะปลูก  แหล่งผลิตอาหารโลกก็ประสบปัญหาสภาพเสื่อมโทรมและเกิดมลพิษ เป็นปัญหาลูกโซ่ไปสู่สภาพการขาดแคลนแหล่งผลิตอาหารโลกที่กำลังเกิดรุนแรงขึ้นทุกขณะ

สภาวะโลกร้อน (Global Warming)

            ปฏิกิริยาเรือนกระจก(Green-House Effect)ทำให้โลกมีอุณหภูมิสูงขึ้นเพราะการเพิ่มของจำนวนก๊าซคาร์บอนไดออกไซด์ในชั้นบรรยากาศโลก การเพิ่มขึ้นนั้นมีหลายสาเหตุด้วยกันคือการขุดใช้พลังงานน้ำมันมากเกินไป การบุกรุกทำลายป่าจนเป็นบริเวณกว้าง การเพิ่มขึ้นของมลพิษบนโลกและมีแนวโน้มที่จะเพิ่มทวีขึ้นอีกเรื่อยๆ การละลายของน้ำแข็งขั้วโลกที่เกิดความร้อนที่เพิ่มขึ้น นักวิทยาศาสตร์ได้ทำนายไว้ว่าหากสถานการณ์ยังคงดำเนินไปอยู่อย่างนี้โดยไม่มีการเปลี่ยนแปลง ภายในไม่กี่ปีนี้ น้ำทะเลจะสูงขึ้นถึงระดับที่มนุษย์ไม่อาจจะคาดคิดได้ นั่นอาจหมายถึงว่าผู้ที่อาศัยอยู่ใกล้หรือติดกับมหาสมุทรทั้งหลายขณะนี้ก็อาจจะไม่มีที่อยู่อาศัยเลยเมื่อถึงเวลานั้น

             ทุกวันนี้เราต่างได้ประจักษ์ถึงภัยร้ายแรงจากหายนะที่เกิดจากสภาวะโลกร้อนกันทั่วทั้งโลก  ภัยร้ายแรงที่คร่าชีวิตมวลมนุษย์ไปอย่างที่ไม่เคยปรากฏอยู่ในประวัติศาสตร์อารยะธรรมมนุษย์มาก่อน   บัดนี้วิกฤตสภาพอากาศระดับโลกได้ถลำลึกไปจนยากที่กลับคืนมาสู่วันเดิมได้อีกแล้ว   น้ำแข็งจากขั้วโลกและน้ำแข็งจากเทือกเขาหิมาลัยที่เป็นต้นกำเนิดของแม่น้ำสายสำคัญทั้ง7 สาย   ที่หล่อเลี้ยงผู้คน 40% ของประชากรโลก  จากนี้ไป มวลมนุษย์จะต้องเผชิญกับสภาวะขาดแคลนน้ำจืดอย่างรุนแรงทั่วโลก  เพราะผลของสภาวะโลกร้อนที่ทำให้น้ำแข็งจากเทือกเขาหิมาลัยละลายจนหมด

            สภาวะโลกร้อนได้ทำให้อุณหภูมิในมหาสมุทรสูงขึ้น  ก่อให้เกิดพายุรุนแรงและถี่ขึ้น  ไม่ว่าจะเป็นไต้ฝุ่น  เฮอร์ริเคน  ไซโคลน  จำนวนหลายร้อยลูกที่พัดกระหน่ำชายฝั่งทั่วโลกอย่างไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน  โดยเฉพาะพายุเฮอร์ริเคนแคทริน่าที่พัดกระหน่ำเมืองนิวออร์ลีนส์ในเดือนสิงหาคม 2005  ได้สร้างความเสียหายครั้งประวัติศาสตร์  ทำให้มีคนตาย 2 พันกว่าคน  และทรัพย์สินเสียหาย 8 หมื่นกว่าล้านเหรียญสหรัฐ

เอเอฟพี รายงานว่า – ในรอบปี 2008 ที่ผ่านมา ได้เกิดภัยพิบัติและหายนะขึ้นในที่ต่างๆ ทั่วโลก สร้างความสูญเสียทั้งชีวิต และทรัพย์สินมากมาย ได้แก่ 

มหันตภัยพายุไซโคลนนาร์กิส

               พายุไซโคลนนาร์กิสพัดถล่มพม่า ทำให้มีผู้เสียชีวิต หรือสูญหายถึง 138,000 คน ประชาชนไร้ที่อยู่อาศัย 2.4 ล้านคน และสร้างความเสียหายให้เรือกสวนไร่นาเป็นบริเวณกว้างขวาง

ธรณีพิโรธในจีน เจอแผ่นดินไหวรุนแรงถึง 8.0 ริกเตอร์

              เหตุแผ่นดินไหวรุนแรง 8.0ริกเตอร์ เล่นงานมณฑลเสฉวนของจีน ทำให้มีผู้เสียชีวิต 88,000 คน และไม่ต่ำกว่า 375,000คนที่ได้รับบาดเจ็บ ประชาชนไร้ที่อยู่อาศัยอีก 5ล้านคน และอีกเกือบ 1.5  ล้านคนต้องอพยพย้ายถิ่น โดยภัยพิบัติครั้งนี้สร้างความเสียหายทางเศรษฐกิจมูลค่าสูงถึง 124,000 ล้านดอลลาร์สหรัฐฯ ขณะที่ค่าใช้จ่ายในการซ่อมแซมอาจมากถึง 254,000 ดอลลาร์

พายุใหญ่ 4 ลูก เฮอริเคนและโซนร้อน ชายฝั่งสหรัฐฯ ถูกพายุเฮอริเคนกระหน่ำยับ

            พายุโซนร้อนเฟย์ เฮอริเคนกุสตาฟ พายุฮานนา และเฮอริเคนไอค์ ได้กระหน่ำเฮติลูกต่อลูกตลอดเดือนสิงหาคม และกันยายน 2008 ทำให้มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 800 คน โดยเป็นประชากรกว่าครึ่งของเมืองโกนาอีฟส์ด้วย นอกจานี้พายุเหล่านั้นยังทำให้ประชาชนไร้บ้านนับล้านคน โดยเฉพาะที่แคริบเบียนเคาน์ตี ซึ่งเป็นเมืองที่ยากจนที่สุดในภูมิภาค บ้านเรือนเสียหายกว่า 100,000หลัง

ไฟป่าแคลิฟอร์เนีย ผลาญบ้านเรือนผู้คนหลายร้อยหลังคา

              ไฟป่าร้ายแรงลุกลามไปทั่วตอนเหนือของลอสแองเจลีส เมื่อกลางเดือนตุลาคม ด้วยมีกระแสลมแรงช่วยพัดให้ไฟลุกโชนขยายกินพื้นที่กว่า 100 กิโลเมตรต่อชั่วโมง มีผู้เสียชีวิต 1 คน และอีกนับหมื่นคนที่ต้องหนีออกจากบ้านของตัวเอง บริเวณที่ถูกไฟไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านกว่า 19,000 เอเคอร์ ภายในเวลาเพียง 5 วัน นอกจากนี้ ในวันที่ 12 พฤศจิกายน ยังเกิดไฟป่าอีก 3 แห่ง เผาผลาญบ้านเรือนกว่า 800 หลังคา กินพื้นที่กว่า 42,000 เอเคอร์ในลอสแองเจลีส และซานตา บาร์บาราด้วย

              ส่วนในปี 2010 ที่ผ่านมา มนุษย์ก็ต้องประสบกับภัยพิบัติทางธรรมชาติอย่างหนักหนาสาหัสกันแล้ว บริษัทประกันภัย Munich Re รายงานว่า เมื่อปีที่ผ่านมาความเสียหายที่เกิดจากภัยธรรมชาตินั้นสูงอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน จำนวนผู้เสียชีวิตมีกว่า 295,000 ราย และมูลค่าความเสียหายกว่า 130 พันล้านเหรียญ ซึ่งเมื่อเทียบกับปี 2009 จำนวนผู้เสียชีวิตมีทั้งหมด 11,000 รายและมูลค่าความเสียหายประมาณ 60 พันล้านเหรียญ และตัวเลขความเสียหายในปี 2010 นี้จะยิ่งน่าตกใจหากย้อนกลับไปดูสถิติเฉลี่ยในช่วง 30 ปีที่ผ่านมา ซึ่งมีผู้เสียชีวิตเฉลี่ย 66,000 ราย และทรัพย์สินเสียหายเฉลี่ย 95 พันล้านเหรียญ

               ตำแหน่งของการเกิดภัยพิบัตินั้นก็ใกล้เคียงกับปีที่ผ่านๆ มา แบ่งตามทวีปได้เป็น ทวีปอเมริกาครองแชมป์สูงสุดที่ 362 ครั้ง ตามมาด้วยเอเชียของเรา 310 ครั้ง ยุโรป 120 ครั้ง 90 ครั้งในแอฟริกาและ 65 ครั้ง ในออสเตรเลียและโอเชียเนีย ภัยพิบัติที่สร้างความเสียหายมากที่สุดก็คือแผ่นดินไหว โดยแค่แผ่นดินไหว 7.0 ริกเตอร์ ที่เฮติเมื่อเกือบ 1 ปีที่แล้วครั้งเดียวก็มีผู้เสียชีวิตกว่า 222,570 ราย แต่มูลค่าความเสียหายหายอยู่ที่ 8,000 ล้านเหรียญ เนื่องจากทรัพยสินที่เสียหายไม่ได้มีการทำประกันไว้ ส่วนที่สร้างความเสียต่อทรัพยสินมากที่สุดคือแผ่นดินไหว 8.8 ริกเตอร์ที่ชิลี ซึ่งมีมูลค่าความเสียหายกว่า 30 พันล้านเหรียญ รองๆ ลงมาคือ ไฟไหม้ป่าที่รัสเซีย แผ่นดินไหวในจีน และน้ำท่วมในปากีสถาน

มลพิษทางดวงวิญญาณ คือ สาเหตุหลักของมลพิษทั้งปวง

              ดวงวิญญาณของมนุษย์นั้นมีพลัง พลังดวงวิญญาณที่สกปรกนั้น เปรียบได้กับต้นไม้ที่ปราศจากความร่มรื่นเขียวชอุ่มและไร้ซึ่งความหอมของดอกไม้และดอกผล นานมาแล้วที่ดวงวิญญาณของมนุษย์ถูกกระหน่ำโจมตีด้วยความคิดที่ชั่วร้ายและความคิดที่ไร้สาระ ดวงวิญญาณจึงไม่สามารถจะสัมผัสกับความสงบ ความรักและความสุขที่แท้จริงได้ นั่นเพราะเหตุปัจจัยมากมายที่ทำให้ดวงวิญญาณของเราไปสู่มลพิษ ซึ่งจะจำแนกได้ 5 ประการ คือ

1. กามราคะ(Sex lust) คือ ความไม่บริสุทธิ์ มั่วโลกีย์ เบี่ยงเบนและความผิดปกติทางเพศ การลักลอบและการคบชู้

2. ความรุนแรง (Violence) ความโกรธแค้นเกลียดชัง ความก้าวร้าว และการขาดความยับยั้งอดทนอดกลั้น นำไปสู่การก่ออาชญากรรม เช่น การฆ่าคนตาย การฆ่าตัวตาย การข่มขืนกระทำชำเรา

3. ความโลภ (Greed) คือ ความกระหายทยานอยากในรูป รส กลิ่น เสียง สัมผัส จนมากเกินไป ความอยากมีอยากครอบครองสิ่งของและผู้คนที่ไม่ใช่ของตน ไม่รู้จักความพอเพียง ความอิจฉาริษยา

4. ความยึดติดผูกพัน (Attachment) คือ การมีจิตใจที่คับแคบ เห็นแก่ตัว อ่อนแอ ขี้ขลาด ไม่กล้าเผชิญสถานการณ์ต่างๆ ยึดมั่นและพึ่งพิงสิ่งรอบตัว

5. ความหยิ่งทะนงในตน (Ego-Arrogance) ความดื้อดึงยโส หลงตน มีทิฐิและความอวดถือดี

ผลที่ตามมาจากมลพิษทางดวงวิญญาณ ทั้ง 5 ก็คือ

1. การเพิ่มของจำนวนประชากรบนโลกนี้จนมากเกินไป นำไปสู่ปัญหามากมายในสังคม

2.ความวุ่นวายสับสนในสังคม มีแต่ความไม่ซื่อสัตย์ต่อกัน มีแต่การโกหกหลอกลวง เอาเปรียบกดขี่ เกิดการจลาจลและไร้สันติสุขทั่วทั้งโลก

3. การขยายตัวของชุมชนเมืองที่สร้างปัญหาสภาวะแวดล้อมที่เป็นพิษอย่างรุนแรง

4. การใช้อำนาจของผู้นำที่ไม่เป็นธรรมและมีจิตที่สกปรก พาไปสู่ความไม่มีขื่อมีแปขึ้นในสังคมโลก

5.ทัศนคติที่เต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงตนถือดีนำไปสู่ความกลัวและความหวาดระแวงต่อกัน จนก่อให้เกิดสงครามการทำลายล้างและหายนะครั้งยิ่งใหญ่ของมวลมนุษย์ชาติ

          ปัญหาเหล่านี้เกิดขึ้นจากมลพิษทางจิตใจ ซึ่งสามารถจะแก้ปัญหาได้ด้วยการรู้ตื่นขึ้นของจิตภายในด้วยการเชื่อมต่อทางความคิดและความรู้สึกกับสิ่งสูงสุดอันบริสุทธิ์สงบ ปัญหาใหญ่ๆของมนุษย์ที่ประสบอยู่ในขณะนี้ก็จะแก้ไขได้ไม่ยาก จิตใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความสูงส่งบริสุทธิ์ สงบ ปีติสุขและความรัก เปรียบได้กับต้นไม้ที่อุดมสมบูรณ์ให้ร่มเงาที่ร่มเย็นแก่ผู้คนในสังคมให้ได้พักผ่อนหย่อนใจหายเหน็ดเหนื่อย สภาวะจิตใจที่ดีสามารถจะบ่มเพาะขึ้นได้ก็ด้วยการพัฒนาและรู้ตื่นขึ้นของดวงวิญญาณในตน ดั่งเช่นดวงวิญญาณสูงสุดที่เป็นจุดแห่งแสงที่ทรงด้วยอำนาจแห่งความรักและบริสุทธิ์เสมอมา

              มลพิษทุกชนิดบนโลกนี้มีต้นกำเนิดและเกิดจากการริเริ่มโดยจิตใจของมนุษย์ จิตใจเป็นเมล็ดพันธุ์ของความคิด และความคิดก็คือต้นกำเนิดของความต้องการที่จะสร้างวัตถุสิ่งของทั้งหลายเพื่อมาสนองความต้องการและความโลภของตน โดยไม่ได้ตระหนักรู้และรับผิดชอบต่อสิ่งแวดล้อมหรือธรรมชาติที่เป็นเพื่อนผู้โอบอุ้มเราไว้ ภัยพิบัติทางธรรมชาติที่เราประสบพบและกำลังทวีความรุนแรงสูงขึ้นถึงขีดสุดนั้น เกิดขึ้นจากมลพิษทางจิตหรือเป็นการตกต่ำของพลังดวงวิญญาณของมนุษย์นั่นเอง แต่สิ่งนี้สามารถจะแก้ปัญหาได้ด้วยการตื่นขึ้นของดวงวิญญาณภายในของเราเอง และ ราชโยคะ คือเครื่องมือที่สำคัญอันนั้น

“ฉัน” และ “ของฉัน” ( “I” and “MY” )

                 และคำตอบที่ถูกต้องต่อคำถามที่ว่า “คุณคือใคร” ก็คือ “ฉันคือดวงวิญญาณ” ความแตกต่างระหว่างร่างกายและดวงวิญญาณ แสดงให้เห็นโดยการใช้คำว่า “ฉัน” และ “ของฉัน” ทั้งสองคำนี้แสดงความหมายที่แตกต่างกัน “ฉัน” หมายถึง ดวงวิญญาณ และ“ของฉัน” ใช้เมื่อดวงวิญญาณแสดงความเป็นเจ้าของในทรัพย์สมบัติที่มี   ซึ่งร่างกายก็เป็นสิ่งหนึ่งที่เป็นสมบัติของดวงวิญญาณ         เมื่อเราอาศัยอยู่ในกระท่อม เราก็จะพูดว่า  “นี่เป็นกระท่อมของฉัน”  หรือ “กระท่อมนี้เป็นของฉัน”  เราจะไม่พูดว่า “ฉันเป็นกระท่อม”     เช่นเดียวกับเมื่อเราจะพูดถึงอวัยวะต่างๆ ในร่างกายของเรา  เราก็จะพูดว่า นี่เป็น “จมูกของฉัน” “ลูกตาของฉัน” ฯลฯ  และพูดถึงร่างกายว่า นี่คือ “ร่างกายของฉัน”    ด้วยเหตุนี้ชีวิตที่แท้ของเราจึงไม่ใช่ร่างกาย! แต่ร่างกายเป็นสมบัติของเรา   ร่างกายเปรียบได้กับกระท่อมและมีดวงวิญญาณซึ่งเป็นประธานอาศัยและควบคุมอยู่ภายใน

ร่างกายเปรียบเป็นกระท่อม แตกต่างจากคนที่อาศัยอยู่ในกระท่อม 

“ฉันเป็นดวงวิญญาณ…และร่างกายที่ฉันอาศัยอยู่ภายในนี้เป็นที่อยู่ชั่วคราวของฉัน”  

อะไรคือดวงวิญญาณและอะไรคือจิตใจ?  (WHAT IS SOUL AND WHAT IS MIND?)

                      (ภาพประกอบ) หากร่างกายเปรียบเป็นเช่น รถยนต์   ดวงวิญญาณก็คือคนขับรถที่บังคับรถยนต์ให้วิ่งไป ร่างกายไม่สามารถขับเคลื่อนได้ด้วยตัวเองแต่หากเป็นดวงวิญญาณที่บังคับใช้มัน ดวงวิญญาณอาศัยอยู่กึ่งกลางระหว่างคิ้วสามารถจะคิดและตัดสินใจ กายเนื้อและกระดูกผสมผสานกับดวงวิญญาณสร้างชีวิตให้มวลมนุษย์

ดวงวิญญาณแสดงการกระทำโดยผ่านร่างกาย

            ดวงวิญญาณแสดงการกระทำของดวงวิญญาณโดยผ่านร่างกายที่ไม่มีความรู้สึกนึกคิด  เช่นเดียวกับคนที่พูดและฟังโดยใช้โทรศัพท์เป็นเครื่องมือ คนเป็นสิ่งที่แยกจากโทรศัพท์ เช่นกัน…ดวงวิญญาณก็เป็นสิ่งซึ่งแยกจากร่างกาย ความสัมพันธ์ระหว่างดวงวิญญาณและร่างกายสามารถอธิบายได้ดังภาพของคนขับรถยนต์และรถยนต์ คนขับนั้นเป็นผู้ที่ขับรถยนต์ไป ดวงวิญญาณอาศัยอยู่ในร่างกายและก็พาร่างกายไป รถยนต์นั้นอาจจะดีมาก แต่หากคนถือพวงมาลัยไม่รู้จักการบังคับรถให้ถูกทางเขาก็จะทำให้รถและตัวของเขาเองเกิดอุบัติเหตุได้   ดังนั้น ถ้าเราไม่รู้ระบบการทำงานที่ถูกต้องของดวงวิญญาณและร่างกาย… เราก็จะทำให้เกิดอุบัติเหตุในชีวิตได้  ซึ่งผลที่ตามมาก็คือ  ความทุกข์ทรมานนั่นเอง   ความจริงแล้ว  ดวงวิญญาณนั่นเองที่แสดงการกระทำทั้งหมดผ่านร่างกาย   ร่างกายและอวัยวะเป็นเพียงเครื่องมือที่จะทำตามคำสั่งของดวงวิญญาณ     ดวงวิญญาณเป็นผู้ที่มองเห็น ได้ยิน รู้สึกและแสดงกระทำการโดยผ่านร่างกาย   กระบวนการเหล่านี้แสดงโดยผ่านเครื่องมือของประสาทสัมผัสทั้งห้า ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ โดยได้รับสารซึ่งส่งผ่านมาทางสมอง   ดวงวิญญาณจะพิจารณา ตัดสิน วางแผน คิดและจดจำด้วยการใช้ร่างกายเป็นเครื่องมือ

ดวงวิญญาณต้องรับผลกระทบจากการกระทำที่เป็นบวกและลบ โดยผ่านร่างกาย

               ร่างกายนี้ทำด้วยธาตุทั้งห้าที่รู้จักกันดี คือ ดิน น้ำ ลม ไฟและอากาศ  เป็นธาตุที่รู้จักกันดีทางวิทยาศาสตร์ซึ่งเป็นส่วนประกอบของร่างกายและเป็นระบบกลไกของสรีระวิทยา ซึ่งหมายความว่าดวงวิญญาณไม่เพียงแต่กระทำการเท่านั้น  แต่ก็ยังได้รับผลของการกระทำที่มาในรูปของความพอใจและความเจ็บปวด ด้วยสสารเพียงอย่างเดียวไม่สามารถจะคิดและรู้สึกได้เอง เป็นดวงวิญญาณนั่นเองซึ่งได้รับประสบการณ์ต่างๆโดยผ่านร่างกาย ดังตัวอย่างเช่น สมมุติว่าคุณรู้สึกหิว คุณจึงรีบไปรับประทานอาหาร  ขณะที่กำลังรับประทานอาหารของโปรดที่เอร็ดอร่อยมาก และเคี้ยวอยู่ในปาก ทันใดนั้น…ก็มีญาติสนิทโทรมาบอกข่าวร้าย เป็นข่าวที่สร้างความโศกเศร้าให้กับคุณมาก ในวินาทีนั้นความเอร็ดอร่อยของอาหารจานโปรดของคุณที่กำลังอยู่ในปากนั้นได้อันตรธานหายไปโดยปลิดทิ้ง กลายเป็นความโศกเศร้าเข้ามาแทนที่ ทั้งที่อาหารยังอยู่ในปาก! นี่แสดงให้เห็นว่า ไม่ใช่ลิ้นที่สัมผัสกับความเอร็ดอร่อย แต่เป็นดวงวิญญาณซึ่งรับรสโดยผ่านลิ้นซึ่งเป็นอวัยวะทางร่างกาย ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องสำคัญที่จะต้องทำความเข้าใจในประเด็นนี้ให้ลึกซึ้งว่า ดวงวิญญาณของเราไม่มีภูมิคุ้มกันต่อผลกระทบที่จะตามมาจากการกระทำใดๆ สิ่งนี้สะท้อนให้เห็นจากตัวอย่างของความพิการทางร่างกายในเด็กที่เกิดใหม่ แม้เกิดมายังไม่ได้กระทำกรรมใดๆในชาติปัจจุบันก็ตาม แต่สิ่งที่ปรากฏจากความพิการนั้นมันมีสาเหตุมาจากชาติก่อนหน้านั้น นั่นเพราะดวงวิญญาณไม่ได้มีภูมิคุ้มกันต่อการกระทำในอดีต จึงต้องมารับผลจากสิ่งที่กระทำในชาติปัจจุบัน  ด้วยการมาเกิดและรับร่างใหม่ที่พิการตามกรรมที่ทำมาในชาติก่อน

              ด้วยเหตุนี้ ดวงวิญญาณและร่างกายนั้นมีความจำเป็นต่อกันและกันในสนามแห่งการกระทำ  ซึ่งเราเรียกว่าโลก(EARTH)  ร่างกายนั้นถูกพิจารณาว่าต่ำกว่าดวงวิญญาณในแง่ของคุณค่า ร่างกายนั้นเสื่อมสลายได้ขณะที่ดวงวิญญาณนั้นเป็นอมตะ ร่างกายนั้นสร้างจากเซลล์ที่เสื่อมสลายได้ ดวงวิญญาณเป็นสิ่งมีชีวิตอันเป็นอมตะไม่สามารถทั้งสร้างและทำลายได้ ดวงวิญญาณอยู่อย่างสมบูรณ์และต่อเนื่อง ดวงวิญญาณเป็นสิ่งที่ไม่ถูกกระทบด้วยกาลเวลา ดังนั้นชีวิตของมนุษย์จึงอยู่ภายใต้กฏแห่งความสัมพันธ์ของสองสิ่งคือ ร่างกายและดวงวิญญาณ ดำเนินไปในเวลาเดียวกันคือ เป็นผู้ที่ถูกจำกัดด้วยเวลาและเป็นอมตะ…เสื่อมสลายและเป็นนิรันดร!

องค์ประกอบและหน้าที่ของดวงวิญญาณ

           “จิตใจ” (Mind) เป็นขบวนการของดวงวิญญาณที่ทำหน้าที่ใช้ความคิด ใช้การสร้างภาพจินตนาการ และสร้างสรรค์งานต่างๆ ความคิดทั้งหมดเกิดขึ้นในจิตใจ โดยมีพื้นฐานการคิดอยู่ภายใต้แรงกระตุ้นและความปรารถนาของผู้นั้น ความเร็วของจิตใจที่คิดนั้นมีความเร็วที่สุดจนไม่มีอะไรจะเปรียบได้ มันสามารถไปถึงสู่ทุกแห่งหนได้ทุกเวลา…เพียงแค่คิด(การโลดแล่นท่องไปในจินตนาการ) ความคิดนั้นสามารถจะพาคนๆหนึ่งกลับไปยังอดีตที่ผ่านมานาน หรือจะไปยังสถานที่ที่ไกลที่สุดได้เพียงเสี้ยววินาที…ความคิดเป็นพลังที่ละเอียดอ่อน ความคิดอยู่เหนือสิ่งกีดขวางของกาลเวลาและระยะทาง(space-time) เพียงหนึ่งวินาทีจิตใจเราก็สามารถเคลื่อนกลับไปยังอดีต หรือก้าวไปสู่อนาคตอันไกลโพ้นได้ หรือพาไปรับรู้ความรู้สึกในอดีตแห่งความทุกข์หรือความสุขที่เคยมีเคยเป็น หรือจะไป ณ แห่งหนใดก็ได้ด้วยความคิดที่เร็วยิ่งกว่าแสง   แต่ จิตใจ นั้นแตกต่างจาก หัวใจ ซึ่งเป็นอวัยวะของร่างกายมีหน้าที่สูบฉีดโลหิตให้หมุนเวียนไปหล่อเลี้ยงอวัยวะสำคัญทั่วร่างกายหยาบของเรา แต่จิตใจเป็นหน่วยงานหนึ่งของดวงวิญญาณ

          “สติปัญญา” (Intellect) เป็นขบวนการซึ่งแสดงเหตุผลและเป็นพลังการแยกแยะของดวงวิญญาณ…ทำหน้าที่รับรู้ เข้าใจ แสดงเหตุผล แยกแยะและตัดสิน สติปัญญานั้นจะต้องเข้าใจว่ามันแตกต่างจากมันสมองซึ่งเป็นอวัยวะของร่างกาย มันสมองเป็นตัวเชื่อมของประสาททั้งหมดและรับใช้ในฐานะที่เป็นแผงควบคุมที่ถูกสั่งการโดยดวงวิญญาณ และให้สมองไปควบคุมการทำงานของอวัยวะต่างๆภายในร่างกาย   สติปัญญาไม่ใช่อวัยวะของร่างกายแต่เป็นกระบวนการตัดสินของดวงวิญญาณ

             “สันสการ์” (Sunsakaras) เป็นหน่วยงานที่สามของดวงวิญญาณ ซึ่งมีกระบวนการคือทำหน้าที่บันทึกรอยประทับเข้าใปในดวงวิญญาณ สิ่งที่ประทับเข้าไป(เหมือนการถ่ายรูปเก็บไว้ในแผ่นฟิลม์)ก็คือ การกระทำที่ได้กระทำเสร็จสิ้นไปแล้วของดวงวิญญาณดวงนั้น เมื่อประทับหรือบันทึกเก็บไว้แล้ว ก็จะส่งผลต่อดวงวิญญาณนั้นก็คือ มันจะกลายเป็นนิสัยที่แสนลึกอยู่ในดวงวิญญาณนั้น เมื่อใดที่ไปเกิดใหม่นิสัยที่ถูกประทับไว้ก็จะเริ่มแสดงออกมาเป็นลักษณะเฉพาะของคนคนนั้น เช่น อารมณ์ความรู้สึกนึกคิด นิสัย แนวโน้มที่ถูกกระตุ้นให้กระทำการเหมือนกับที่ชาติก่อนๆเคยกระทำมาตามที่ถูกบันทึกไว้ แม้ผู้นั้นไม่อยากกระทำตามแต่ก็จะถูกกระตุ้นให้ทำจนได้  ดังนั้น สันสการ์จึงมีพลังอย่างยิ่งที่จะเข้าควบคุมความคิดของดวงวิญญาณและเป็นตัวกำหนดลักษณะความเป็นบุคคลของแต่ละคนทั้งหมดไว้ด้วย

จิตใจ สติปัญญา และสันสการ์ ไม่ได้แยกห่างจากดวงวิญญาณ

                  กระบวนการทั้งสามของดวงวิญญาณคือ จิตใจ สติปัญญา และสันสการ์ ทำหน้าที่เชื่อมโยงต่อกันและกันอย่างยากที่จะแยกออกได้ เป็นสิ่งที่มีอยู่แต่ดั้งเดิมฝังอยู่ในดวงวิญญาณ เป็นมรดกและพลังอำนาจที่กระทำการซึ่งทำให้มันมีชีวิตและกลายเป็นสิ่งที่มีความนึกคิด ซึ่งแตกต่างจากสสารวัตถุธาตุซึ่งไม่มีความนึกคิด  ไม่สามารถกระทำได้โดยวัตถุธาตุที่ไม่มีความรู้สึกซึ่งประกอบกันขึ้นมาเป็นร่างกายหยาบของมนุษย์ ทั้งสามกระบวนการนั้น เป็นการทำงานของความปรารถนา การพิจารณา การตัดสินและการมีซึ่งประสบการณ์ของดวงวิญญาณแต่ละดวง ดังนั้น ความคิดที่ว่า “ฉันเป็นดวงวิญญาณ” ก็เป็นการแสดงออกซึ่งการทำงานของจิตใจที่เป็นความคิด และสติปัญญาที่เป็นพลังอำนาจในการตัดสินใจแยกแยะที่เกิดจากความเข้าใจ ที่นำไปสู่ประสบการณ์และการกระทำอันเป็นบทบาทที่สมบูรณ์ของดวงวิญญาณ จากนั้นก็เป็นสันสการ์ที่ถูกบันทึกไว้ในดวงวิญญาณ จากชาติหนึ่งไปสู่อีกชาติหนึ่ง

                  ดวงวิญญาณจะได้รับสถานภาพของร่างใหม่ในชาติใหม่ที่เกิด จากผลที่ทำไว้ในชาติเกิดที่แล้ว สันสการ์ ไม่ใช่วัตถุธาตุหรือส่วนหนึ่งของกายหยาบ    แต่เป็นหนึ่งในกระบวนการของดวงวิญญาณซึ่งมีอำนาจมาก มันจะเป็นตัวกำหนดขอบเขตของช่วงเวลา และความยาวนานเกี่ยวกับการกระทำในชาติใหม่ เหมือนดั่งเช่น กระแสไฟฟ้าที่เป็นพลังงานที่ไร้ความรู้สึก กระทำการเหมือนกับแสงสว่าง ที่จะเปิดและปิดไปตามจังหวะที่ถูกบันทึกมาแล้ว เป็นทั้งความร้อนและความเย็น กำหนดการเคลื่อนไหวของดวงวิญญาณให้ มีพลัง มีความรู้สึก แสดงการกระทำต่างๆเป็นตามความปรารถนาที่บันทึกไว้ และสันสการ์นั้นก็จะทำงานสร้างแนวโน้มหรือกระตุ้นให้ที่มีผลต่อ  จิตใจ ที่ก่อเกิดเป็นความคิดและมีประสบการณ์ของดวงวิญญาณดวงนั้น   และนำไปสู่ สติปัญญา ที่ทำหน้าที่พิจารณาแยกแยะ และตัดสินใจ  ไปสู่การกระทำอีกครั้งหนึ่ง  นั่นเป็นการทำงานประสานกันทั้งสามหน่วยงานที่เราเรียกว่า ดวงวิญญาณ(Soul)

กระบวนการของความคิด

        บนพื้นฐานของสันสการ์ ก็กระตุ้นให้เกิดความคิด แล้วความคิดก็มีแนวโน้มจะเปลี่ยนไปสู่การกระทำ เมื่อความคิดเกิดขึ้น  ก็จะมีความเป็นไปได้ สี่ แนวทางที่นำไปสู่การกระทำดังนี้ คือ

              1. ความคิดที่ดี   ซึ่งอาจจะนำไปสู่การกระทำ

              2. ความคิดที่ดี   ที่ไม่ได้นำไปสู่การกระทำ

              3. ความคิดที่ไม่ดี   ที่อาจจะนำไปสู่การกระทำ

              4. ความคิดที่ไม่ดี   ที่อาจจะไม่นำไปสู่การกระทำ

              แต่ละแนวทางจะนำไปสู่การกระทำหรือไม่นำไปสู่การกระทำขึ้นอยู่กับสถานการณ์ สติปัญญาจะเข้ามาทำหน้าที่ดำเนินการและตัดสินใจ สถานการณ์ที่ทำไปจะเป็นตัวกำหนดมาตรฐานของดวงวิญญาณ มาตรฐานนั้นหรือรอยประทับนั้นเป็นที่รู้กันในนามของสันสการ์ สันสการ์นี้ก็จะกลายเป็นบ่อเกิดของความคิดที่จะตามมา และเป็นวงจรที่เริ่มหมุนไป

ทำไมนิสัยจึงเปลี่ยนได้ยาก?

                 รูปแบบการประทับรอยของสันสการ์ เปรียบได้กับการขุดหลุม ยิ่งเราขุดมากเท่าใดหลุมก็จะลึกมากเท่านั้น ดังนั้น การกระทำที่ถูกทำซ้ำๆหลายครั้งก็เหมือนกับการขุดหลุมให้ลึกขึ้นๆ ยิ่งถ้าผู้นั้นมีความหมกมุ่นอยู่กับนิสัยใดนิสัยหนึ่งเป็นพิเศษ นิสัยนั้นจะมีกำลังเข็มแข็งและกลายเป็นสันสการ์ที่ลงรากลึก จนกลายเป็นนิสัยเฉพาะตัวของผู้นั้นไปอย่างเป็นธรรมชาติ  เหตุนี้เอง ที่ผู้คนมากมายต้องพบกับความลำบากในการที่จะเลิกนิสัยต่างๆให้ขาดได้ อาทิเช่น การสูบบุหรี่ ดื่มเหล้า ติดการพนัน ฯลฯ ขึ้นอยู่กับรูปแบบของสันสการ์ที่ดวงวิญญาณแต่ละดวงประทับรอยไว้  ซึ่งอาจจะเป็นรอยประทับที่ดีและไม่ดีก็ตาม สิ่งเหล่านั้นก็จะฝังรากลึกในดวงวิญญาณ นิสัยของชีวิตนี้ก็จะกลายเป็นนิสัยของชีวิตหน้าที่จะปรากฏขึ้นเองอย่างเป็นธรรมชาติ

รูปแบบวงจรของกระบวนการความคิด

                   การส่งผลต่อกันและกันจนกลายเป็นวงจรของความคิดมนุษย์ ดังนั้น เมื่อทันทีที่กิเลสคืบคลานเข้ามาในสันสการ์ สันสการ์ของดวงวิญญาณก็เริ่มประทับเอาสันสการ์ที่มีกิเลสไว้ และความมีกิเลสก็จะเริ่มต้นขึ้นและเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง จากการสะสมเป็นวงจรของกระบวนการความคิดอันเป็นธรรมชาติของดวงวิญญาณชาติเกิดแล้วชาติเกิดเล่า ดังนั้นแม้ว่า มนุษย์จะมีหน่วยของสติปัญญาที่เอาไว้แยกแยะตัดสินสิ่งผิดสิ่งถูกก็ตาม เมื่อกิเลสเพิ่มพูนหนักหนาแล้ว  หน่วยงานของสติปัญญาก็ต้องยอมจำนนต่อพลังอำนาจของสันสการ์ที่สะสมกิเลสไว้หนาแน่นหลายชาติเกิด จึงทำให้เราพบว่ามนุษย์ในยุคปัจจุบัน แม้เป็นผู้มีการศึกษาสูง เป็นผู้ที่มีสติปัญญารู้คิด… แต่มนุษย์ก็ยังกระทำความผิด!   ดังนั้น ในห้วงเวลาแห่งยุคที่กิเลสมายาเฟื่องฟูนี้ สติปัญญามนุษย์ก็ไม่สามารถที่จะมีพลังใดๆที่จะมาต่อสู้กับกิเลสมายาที่มีพลังครอบงำดวงวิญญาณมนุษย์ทั้งหลายบนโลกนี้ได้  แต่…การเปลี่ยนแปลงนี้ มีหนทางเดียวที่สามารถจะชำระล้างกิเลสมายาและเพิ่มพลังให้กับสติปัญญาในดวงวิญญาณมนุษย์ได้  นั่นก็คือ  ราชโยคะ 

       ธรรมชาติของดวงวิญญาณและที่ตั้งของดวงวิญญาณในร่างกาย

                ดวงวิญญาณนั้นเป็นจุดของแสงและพลังอำนาจที่ละเอียดอ่อนมาก  ที่อาศัยอยู่ในกึ่งกลางของหน้าผากระหว่างคิ้ว   คัมภีร์ศาสนาโบราณได้ต่างอธิบายว่า  ดวงวิญญาณเป็นดั่งเช่นดวงดาวที่ส่องแสงอยู่กึ่งกลางหน้าผาก  ไม่สามารถจะมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า     และนี่คือ  ความหมายต้นรากของประเพณีการแต้มจุดสีแดงบนกลางหน้าผากของผู้คนทั่วไปในประเทศอินเดีย ที่เรียกว่า ตีลัค(Tilak) หรือ บินดิ(Bindi)    เพื่อเป็นสัญลักษณ์ไว้เพื่อเตือนตนเองว่า ฉันคือดวงวิญญาณ    และเป็นการย้ำเตือนถึงตำแหน่งของดวงตาที่สามที่ถูกเปิดออกด้วย   แต่ประเพณีการแต้มจุดตีลัคในอินเดียเองก็เดินทางผ่านกาลเวลามา   และถูกทำให้ความหมายที่แท้จริงนั้นเบี่ยงเบนไปจากเดิมและกลายไปสู่ประเพณีที่มีสำนึกแห่งความเป็นร่างในที่สุด                จะสังเกตได้ว่า อวัยวะสำคัญซึ่งดวงวิญญาณใช้ปฏิบัติงานร่วมกันดั่งเป็นกองบัญชาการนั้นจะมีดังนี้คือ  สมอง(ซีกซ้ายและซีกขวา) ลูกนัยน์ตา หู จมูก ปากและลิ้น ทั้งหมดล้วนตั้งอยู่ใกล้กับที่นั่งของดวงวิญญาณ และอวัยวะดังกล่าวก็ประกอบกันขึ้นเป็นลักษณะเฉพาะของใบหน้าแต่ละคน  ที่มีความแตกต่างกันไม่ซ้ำแบบใครๆเลยในโลกนี้! จะไม่มีคนสองคนที่มีหน้าตาและรูปหน้าที่เหมือนกันได้อย่างไม่มีที่ติ แม้ว่าจะเป็นฝาแฝดที่คลอดตามกันมาก็ตาม   สาเหตุก็เพราะว่า ดวงวิญญาณแต่ละดวงนั้นจะสะสมสันสการ์(Sunskaras)มาแตกต่างกันนั่นเอง  ดังนั้น ใบหน้าของมนุษย์ก็เป็นที่ที่แสดงออกถึงผลรวมของสันสการ์ที่ดวงวิญญาณแต่ละดวงสะสมมาหลายชาติเกิดเช่นเดียวกัน

                   นักคิดนักปรัชญาศาสนาบางกลุ่ม คาดเดาว่าที่ตั้งของดวงวิญญาณนั้นอยู่ที่ตำแหน่งหัวใจ ซึ่งนั่นเป็นความเชื่อที่ผิดที่ปลูกฝังกันมานานเพราะไม่รู้ความแตกต่างระหว่าง หัวใจ(Heart)และจิตใจ(Mind)  หัวใจ(Heart)เป็นอวัยวะที่สำคัญส่วนหนึ่งของทางร่างกายหยาบ ซึ่งมีหน้าที่สำคัญคือควบคุมการไหลเวียนและสูบฉีดโลหิตไปหล่อเลี้ยงทั่วร่างกาย และเมื่อใดที่ร่างกายเราหยุดหายใจ อวัยวะที่เรียกว่าหัวใจก็จะหยุดการทำงานเช่นกัน ซึ่งก็คือการเข้าสู่สภาวะการตายของร่างกายหยาบนั่นเอง ดังนั้น การหายใจนั้นเป็นเพียงกระบวนการทางสรีระศาสตร์ที่ขับเคลื่อนเป็นไปโดยอัตโนมัติ ด้วยการนำเอาออกซิเจนส่งไปตามกระแสเลือดเพื่อไปหล่อเลี้ยงร่างกายให้ดำรงอยู่ได้อย่างสมบูรณ์ ตราบเท่าที่ดวงวิญญาณยังคงอาศัยอยู่ในร่างกายหยาบนี้  ฉะนั้นจะเห็นว่า การหายใจไม่ได้ดำรงความเป็นชีวิตด้วยตัวของมันเองแต่เป็นกระบวนการหล่อเลี้ยงชีวิตที่เป็นธรรมชาติ   ขณะที่ จิตใจ(Mind) นั้นเป็นองค์ประกอบส่วนหนึ่งของ ดวงวิญญาณ(Soul)ซึ่งดวงวิญญาณนั้น เป็นจุดแสงที่มีชีวิต แต่ไม่มีร่างที่เป็นกายหยาบ และมีความละเอียดอ่อนจนไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาหยาบที่เป็นกายเนื้อ   แต่ทว่า สามารถจะเข้าถึงและรับรู้ได้ด้วยดวงตาที่สูงส่ง(ดวงตาที่สามแห่งความรู้) ในการเข้า“ฌาน” หรือการนั่งโยคะในแบบความรู้ของ ราชโยคะที่ถูกต้อง

ธรรมชาติดั้งเดิมของดวงวิญญาณ

สันสการ์ดั้งเดิมของดวงวิญญาณ

                     สันสการ์ดั้งเดิมของดวงวิญญาณ คือ ความบริสุทธิ์ ความสงบ ความรัก ความปีติ ความรู้และพลังอำนาจ(Might) ดวงวิญญาณได้สูญเสียคุณภาพดั้งเดิมที่ดีไปทั้งหมด   เมื่อดวงวิญญาณตกเป็นทาสของกิเลสทั้งห้า นั่นคือ กามราคะ ความโกรธ ความผูกพันยึดติด ความโลภและความหยิ่งทะนงตน กิเลสทั้งห้านี้มีแหล่งกำเนิดมาจากสำนึกแห่งการเป็นร่าง (Body Conscious) ทำให้ดวงวิญญาณจมอยู่ในความทุกข์   ความรู้ของราชโยคะ คือการกลับมาปลุกความปีติและความสงบที่มีอยู่ดั้งเดิม ให้ฟื้นขึ้นมาเพื่อมาเอาชนะกิเลสทั้งหมดและกลับมาเป็นนายเหนือประสาทสัมผัสของตนเอง

ธรรมชาติดั้งเดิมนั้นสูญเสียไปได้อย่างไร

                    ด้วยการเกิดหลายต่อหลายครั้งดวงวิญญาณจึงถูกผูกพันยึดติดกับร่างกาย และได้ลืมสภาพดั้งเดิมว่าตนเองเป็นดวงวิญญาณ และลืมคุณสมบัติที่มี รวมทั้งลืมพ่อสูงสุดของตนเอง… กลับกลายเป็นทาสของกิเลสทั้งหลาย จนกว่าจะมีการถอนและควบคุมกิเลสของดวงวิญญาณให้ได้เสียก่อน มิฉะนั้นดวงวิญญาณก็จะไม่สามารถกลับมามีสภาวะปกติของความสงบ ความปีติสุขได้ กิเลสที่ครอบงำดวงวิญญาณอาจจะเปรียบได้กับภาชนะที่รองรับน้ำซึ่งมีความร้อนสูงไว้ ถึงขนาดที่สามารถลวกผิวหนังได้ถ้าไปแตะต้องมัน แต่ถ้าเมื่อใดที่เอาความร้อนนั้นออกไปได้ มันก็จะกลับไปสู่สภาพเดิม ณ ที่อุณหภูมิปกติ และน้ำก็จะกลับมาใช้ประโยชน์เพื่อการดับกระหายได้อีกครั้งหนึ่ง

                  ความรู้ราชโยคะ จะทำให้ดวงวิญญาณของมนุษย์ผู้ซึ่งทุกข์ทรมานจากกิเลสที่เผาไหม้ทุรน      ทุรายจาก ตัณหากามราคะ ความโกรธ ความโลภ ความหยิ่งทระนง และการผูกพันยึดติด ซึ่งนำไปสู่ความไม่สมดุลของมนุษย์ทุกวันนี้ กลับมาสู่สภาวะแห่งการเป็นดวงวิญญาณ นำพาให้ดวงวิญญาณได้เป็นอิสระจากการถูกควบคุมด้วยกิเลสทั้งหลาย  ทำให้ดวงวิญญาณกลับไปสู่สภาวะดั้งเดิม คือ ความบริสุทธิ์ ความสงบและความปีติสุข   ความสงบและความปีติสุขนั้นเป็นคุณสมบัติพื้นฐานของดวงวิญญาณ ดังนั้นจึงไม่มีประโยชน์ที่จะไปค้นหาสิ่งเหล่านี้จากภายนอก ความสงบของจิตใจ เป็นคุณภาพของดวงวิญญาณจะออกมาจากภายในโดยอัตโนมัติ ทันทีที่สภาวะที่แท้จริงดั้งเดิมของดวงวิญญาณได้ถูกกำหนดขึ้น

ฉันคือใคร  ฉันคือดวงวิญญาณที่สงบและบริสุทธิ์

โอม ชานติ

ศิลปะของมนุษย์ผู้สูงส่ง (เทพ) ผู้มีคุณธรรม 16 ประการ

(เป็นดั่งสัญลักษณ์ของมหาวิทยาลัยทางจิตของโลก คือจุดแห่งแสงที่มีรัศมี 16 องศา)

มีคำกล่าวว่า  “เมื่อคนเรามีสำนึกเช่นใด ทัศนคติก็จะเป็นเช่นนั้น การกระทำและวิถีการดำเนินชีวิตของเขาก็จะเป็นไปตามนั้น”

      ทุกวันนี้สำนึกทั่วไปของมนุษย์ยึดติดอยู่กับสำนึกของความเป็นร่างกาย(Body Conscious)  ติดยึดผูกผันกับร่างกายและความสัมพันธ์กับญาติพี่น้องและบุคคลอื่นๆ รอบข้าง   ยึดติดสิ่งทรัพย์สมบัติภายนอก ยึดติดความสะดวกสบายฟุ่มเฟือย ฯลฯ   ทั้งหมดนี้เป็นสาเหตุของความมืด(ความทุกข์)  ซึ่งเกิดจากความไม่รู้ที่มืดบอด   ทำให้ทัศนคติคับแคบและเริ่มมีความคิดที่เห็นแก่ตัว  ทัศนคติที่คับแคบนี้เป็นบ่อเกิดแห่งความทุกข์  สายตาที่มองผู้คนจึงเต็มไปด้วยกิเลส  การกระทำจึงไม่บริสุทธิ์และก่อให้เกิดอุปสรรค  นั่นคือ  มีความเจ็บปวด ทุกข์ทรมาน  เมื่อมนุษย์ทั้งโลกต่างมีทัศนคติแบบเดียวกัน   โลกนี้จึงกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยอุปสรรคและขวากหนามทิ่มแทงกันและกัน   มีแต่ความขัดแย้งและสงครามน้อยใหญ่ปะทุขึ้นทั่วทุกแห่ง  ไร้ความอ่อนหวานอ่อนโยนอยู่ในความสัมพันธ์  ไร้ความสุขความสงบในชีวิต  ต่างเห็นแก่ตัว ขมขื่น หวาดระแวงไม่ไว้วางใจ อิจฉาริษยา โกรธแค้นอาฆาตพยาบาทมุ่งทำลายล้าง  เต็มไปด้วยทิฐิหลงตน  ฯลฯ    สร้างความเจ็บปวดขึ้นในหัวใจของกันและกัน ประเด็นทั้งหมดนี้เกิดขึ้นจากสำนึกที่มืดบอด  และนำโลกไปสู่ยุคเหล็กที่ตกต่ำถึงขีดสุด

      พระเจ้าชีว่า  ผู้เป็นมหาสมุทรแห่งความสงบความรัก ปีติสุข  ท่านสอนเราให้เป็นผู้ที่สำรวจภายในตนเองอยู่เสมอ  ให้มีความถ่อมตน  พอใจในสิ่งที่มี   มีความร่าเริงสดใส  หนักแน่นรู้รักสันโดษอดทน  มีความสงบและความสุขที่แท้จริงในชีวิต  ผู้ที่เข้ามาปฏิสัมพันธ์ด้วยจะได้สัมผัสกับความพิเศษนี้ จากความคิด คำพูดและการกระทำที่มาจากความรู้สึกลึกภายในที่คิดจะช่วยเหลือผู้อื่น   มีวาจาคำพูดที่อ่อนโยนเต็มไปด้วยความรัก  ทำงานช่วยเหลือผู้อื่นๆ โดยการถ่ายทอดความรู้ของพระเจ้าด้วยความปรารถนาดีปราศจากการคาดหวังใดๆเพื่อตนเอง    สิ่งต่างๆที่ท่านสอน ล้วนเป็นคุณสมบัติที่จำเป็นสำหรับผู้ที่จะกลายเป็นมนุษย์ผู้สูงส่ง(เทพ) ในอนาคต

คุณสมบัติของเทพ ผู้มีความสมบูรณ์พร้อม 16 องศา

มหาวิทยาลัยทางจิตของโลก บราห์มา กุมารี  มีการสอน 4 วิชาหลักคือ
   1.  ความรู้ของพระเจ้า  (Gyan – ญาณ คือ รับความรู้ที่ถูกต้องของพระเจ้า เรื่องฉันคือดวงวิญญาณ วงจรโลก ตรีมูรติ สามโลก ฯลฯ)
   2.  การทำสมาธิราชาโยคะ  (Yoga – โยคะ คือ การนำความรู้ไปไตร่ตรอง ขัดเกลาและฝึกฝนนำไปปฏิบัติใช้ในชีวิตประจำวัน)
   3.  การปลูกฝังคุณธรรมที่สูงส่ง  (Virtue – คุณธรรม เมื่อนำความรู้ไปใช้ก็จะเกิดประสบการณ์ กลายเป็นผู้มีคุณธรรม)
   4.  งานรับใช้ทางดวงวิญญาณ  (Services – ช่วยเหลือผู้อื่น ด้วยการถ่ายทอดความรู้ของพระเจ้าและเป็นตัวอย่างที่เป็นรูปธรรมของการมีคุณธรรม)
และภาพลักษณ์ที่เป็นตัวอย่างที่ดีที่สุดสำหรับ 4 วิชานี้คือ  ประวัติชีวิตของท่านปิตาบราห์มา บาบาผู้ก่อตั้งสถาบันนี้  ดังนั้นถ้าเราดำเนินชีวิตตามแนวทางของบราห์มาบาบา  เราก็จะได้รับคุณธรรมและศิลปะแห่งเทพ 16 องศาสมบูรณ์พร้อมได้ในไม่ช้า   และศิลปะทั้ง 16 องศานั้นก็คือ

1. ศิลปะแห่งความผ่อนคลาย

        การที่เราดำรงชีวิตอยู่และเชื่อศรัทธาว่า ดวงวิญญาณสูงสุดท่านเป็นทั้งผู้กำกับและผู้แสดง เราเป็นเพียงเครื่องมือของท่านเราก็จะอยู่อย่างพอใจและผ่อนคลายแม้แต่ในยามที่เจ็บป่วย ก็ตระหนักรู้ว่านี่คือบัญชีกรรมในอดีตที่ทำให้เราต้องมาชำระสะสาง และทำให้เราสามารถอยู่เหนือสถานการณ์เหล่านี้ได้อย่างมีความเข้าใจ เป็นผู้เฝ้ามองดูฉากต่างๆที่ถูกกำหนดไว้แล้วในละครโลกอย่างละวาง เป็นเหมือนดั่งภาพของวิษณุที่นอนอย่างสบายบนเตียงที่งูใหญ่ในมหาสมุทรเป็นที่เอนกาย สิ่งนี้คือเครื่องหมายของการเป็นเทพที่ผ่อนคลายด้วยการไตร่ตรองใช้สติปัญญาความรู้ของพระเจ้า จึงทำให้มีความสุขได้ท่ามกลางกิเลสมายารอบกาย

2. ศิลปะแห่งการปฏิบัติต่อผู้อื่นอย่างถูกต้องเหมาะสม

       การปฏิบัติต่อผู้อื่น ควรเป็นสิ่งที่เป็นธรรมชาติและปราศจากความเห็นแก่ตัว  ต้องให้ความเคารพต่อผู้อื่นอยู่เสมอ ต่อทั้งผู้ที่อาวุโสและผู้ที่อ่อนเยาว์กว่า ด้วยมีสายตาที่มีสำนึกเป็นดวงวิญญาณ ไม่ติดกับภาพลักษณ์และสถานภาพทางโลก แต่มองเห็นคุณสมบัติและคุณธรรมภายในของผู้นั้น คิดว่าทุกคนต่างเป็นครอบครัวที่สูงส่ง  เมื่อมีทัศนคติเช่นนั้น บุคลิกของผู้นั้นก็จะมีความอ่อนโยน สุภาพให้เกียรติ เมตตากรุณา โอบอ้อมอารี เยือกเย็น ฯลฯ บุคคลเช่นนี้ก็สามารถเอาชนะและนั่งอยู่ในหัวใจของผู้คนทั้งหลายอย่างง่ายดาย  อีกทั้งมีอำนาจเหนือผู้คนเหล่านั้น  ดั่งที่มีคำกล่าวว่า  “ผู้ที่สง่างาม คือผู้ซึ่งทำแต่สิ่งที่งามสง่า”

3. ศิลปะแห่งการรักษาสุขภาพให้ดี
           ทำทุกสิ่งด้วยสำนึกรู้ว่าตน  คือดวงวิญญาณคือกุญแจสำคัญที่จะทำให้สุขภาพดี  ด้วยการคิดว่าตัวเองเป็นกษัตริย์ผู้ปกครองอาณาจักรปราศจากซึ่งความกังวลใดๆ คงอยู่อย่างมีความปีติสุขเสมอเพราะตระหนักรู้ว่าไม่มีอาหารใดที่เปรียบเทียบได้กับความสุขอีกแล้ว  และการได้ดื่มน้ำที่บริสุทธิ์  อาหารที่สดบริสุทธิ์และได้รับอากาศที่สดชื่น มีความสำคัญในการรักษาสุขภาพให้ดี  บาบากล่าวว่า จงรักษาสุขภาพให้ดีและมีความสุขเสมอ  จงแผ่กระแสความปรารถนาดีให้กับทุกๆ คน  ด้วยการทำสมาธิสม่ำเสมอ  และไตร่ตรองความรู้ของพระเจ้า เข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงความลับของละครโลก และคงอยู่อย่างมีความสุขในทุกๆสถานการณ์ที่เข้ามาในชีวิต โดยปราศจากความเครียดแค้นชิงชัง   เมื่อความคิดและทัศนคติของเราดี ร่างกายซึ่งเป็นสิ่งสะท้อนออกมาจากจิตใจก็ย่อมจะดีด้วย    สิ่งเหล่านี้เป็นองค์ประกอบของศิลปะในการรักษาสุขภาพให้สมบูรณ์

4. ศิลปะแห่งการสอน
           ประชาปิตา บราห์มาบาบา เปี่ยมด้วยการกระทำที่อ่อนโยนนุ่มนวล  การมองของท่านเป็นสำนึกทางดวงวิญญาณที่เต็มไปด้วยความรัก  ทัศนคติและการกระทำล้วนให้คุณประโยชน์ต่อมวลมนุษย์  ท่านสอนลูกๆ ถึงบทเรียนของการเป็นพี่น้องกันเป็นครอบครัวที่สูงส่ง  ศิลปะการสอนของท่าน จึงเต็มไปด้วยความรัก  “นักบุญ Kabir Das เคยเอ่ยถึงประโยคที่เต็มไปด้วยความหมายว่า  ไม่ว่าจะศึกษาหนังสือเล่มแล้วเล่มเล่า  ทั่วทั้งโลก ก็ไม่มีใครเลยที่จะกลายเป็นผู้หยั่งรู้ได้อย่างแท้จริง  แต่ผู้ที่เขียนตัวอักษรเพียงสี่ตัว คือคำว่า LOVE (ความรัก)ได้ ผู้นั้นกลับกลายเป็นผู้ที่หยั่งรู้อย่างแท้จริงได้”    ถึงแม้ว่าความรู้ของพระเจ้าจะมีสี่วิชาหลัก    แต่บาบาสอนวิชาเหล่านี้รวมมันเป็นวิชาเดียว  และวิธีการสอนของท่านก็สอนเหมือนกับเป็นการเล่าเรื่องราว  สอนด้วยความใกล้ชิดระหว่างครูกับนักเรียน  ยามใดที่ท่านจะต้องชี้ถึงความอ่อนแอของใครบางคน  ท่านก็จะกระทำเป็นการส่วนตัวเฉพาะกับผู้นั้น ไม่ประณามกล่าวว่าต่อหน้าผู้คนมากมาย แต่ยามใดที่ท่านต้องการจะสรรเสริญผู้ใดท่านกลับทำอย่างเปิดเผยประกาศให้เกียรติต่อหน้าทุกคน ผู้คนที่ถูกสอนก็จะยังคงไว้ซึ่งความเคารพในตัวเองและพร้อมจะเปลี่ยนแปลงสิ่งที่ผิดพลาดด้วยตัวของเขาเองและอย่างเต็มใจ ศิลปะแห่งการสอนเปรียบเทียบให้เห็นได้กับภาพของศรีกฤษณะที่สอนต่ออรชุนด้วยความรักขณะที่นั่งอยู่บนรถม้ากันเพียงสองคน  แม้จะอยู่ท่ามกลางกองทัพมากมาย  นี่เป็นเครื่องแสดงถึงศิลปะแห่งการสอนที่แท้จริงลึกซึ้ง

5. ศิลปะแห่งการเขียนจดหมาย
            จดหมายของบาบาเคยได้สร้างแรงบันดาลใจให้กับชีวิตของทุกๆคน ถ้าบาบาต้องการจะชี้ให้ใครคนใดคนหนึ่งเห็นถึงความบกพร่องของตัวเขาเอง  สิ่งแรกท่านจะกล่าวสรรเสริญผู้นั้นก่อน จากนั้นแล้วจึงจะชี้ให้เห็นความบกพร่องด้วยวิธีการที่สวยงาม  วิธีนี้ก็จะทำให้เขาไม่รู้สึกว่าตัวเขาเองนั้นด้อยคุณค่า จดหมายของบาบาแต่ละฉบับจะทำให้ผู้ที่อ่านนั้นปรารถนาที่จะอ่านมันซ้ำแล้วซ้ำอีก  บาบาเคยเอาชนะหัวใจของหลายคนด้วยการใช้จดหมายของท่าน และด้วยการเขียนจดหมายของบาบาได้ทำให้มีหลายดวงวิญญาณเข้ามาอุทิศตนเองต่อบาบา

6. ศิลปะแห่งการหล่อเลี้ยง
           ท่านนั้นเหมือนกับแม่ บาบาจะคอยเลี้ยงดูและชี้แนะลูกอย่างเต็มไปด้วยความรัก ท่านอุทิศตนและรับใช้พระเจ้าอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย  บาบากล่าวว่า อย่าได้พักผ่อนหลังจากที่ลูกได้จัดงานนิทรรศการหรือทำงานรับใช้ใดๆ  จงเฝ้าติดตามผลงานเสมอๆ  แล้วจะได้รับความผลสำเร็จต่องานที่กระทำลงไป หากว่าผู้ที่มารับความรู้แล้ว ผู้นั้นไม่ได้มาอีก เนื่องจากเหตุผลใดๆ ก็ตาม  ลูกจงส่งเมอร์ลีหรือจดหมายไปหาเขาผู้นั้น  หรือไม่ก็ส่ง “ปราสาด” (Prasad) หรือ (โทรี – ขนมหวาน) ไปให้ หรือไม่ก็พยายามติดตามให้การช่วยเหลือบางอย่างกับเขาด้วยความปรารถนาดี   แล้วเขาก็จะกลับมาหาเรา

7. ศิลปะแห่งการมุ่งไปข้างหน้า
            ควรเป็นผู้ที่มีเป้าหมายในชีวิตที่สูงส่งสม่ำเสมอ  และเราควรทำความเพียรพยายามที่จะบรรลุให้ถึงเป้าหมายนั้นไม่ว่าจะมีเหตุการณ์อะไรก็ตาม(กระดาษสอบ) ที่เข้ามาท้าทาย ในขณะที่เดินอยู่บนเส้นทางชีวิต บราห์มิน   ลูกจงก้าวไปข้างหน้า ความก้าวหน้าของลูกจะกลายเป็นแรงบันดาลใจให้กับผู้อื่นด้วยเช่นกัน

8. ศิลปะแห่งการให้ความบันเทิง
            บาบาเคยให้ความสนุกทำให้ลูกๆหัวเราะขณะที่ถ่ายทอดความรู้  ท่านทำให้ความรู้ของพระเจ้าที่ล้ำลึกมากมาย สามารถกระจ่างชัดในวิธีการที่ง่ายๆและสนุกสนาน  ท่านข้ามพ้นสถานการณ์ที่เลวร้ายต่างๆได้อย่างมีความสุข ท่านทำให้ลูกๆสนุกและทำให้เด็กๆหัวเราะได้ตามโอกาส ท่านกล่าวว่า “จงส่งรอยยิ้มเช่นดอกไม้บานให้กันและกัน”

9. ศิลปะแห่งการพูด
            มีคำกล่าวว่า “ลิ้นของมนุษย์เรานั้น สามารถทำให้ผู้ใดได้รับซึ่งบัลลังก์ หรืออาจทำให้ผู้ใดถูกแขวนคอ” ด้วยพลังของคำพูดที่นุ่มนวลอ่อนโยน สามารถจะฉุดให้ผู้คนก้าวข้ามพ้นสถานการณ์ที่ยากลำบากไปได้ เหมือนน้ำเย็นที่ปลอบประโลมใจให้ชุ่มชื่นมีพลังที่จะเผชิญกับอุปสรรคต่างนานา ด้วยการมีสำนึกเป็นดวงวิญญาณจะทำให้ผู้ที่พูดนั้นมีคำพูดที่นุ่มนวล อ่อนโยนอย่างอัตโนมัติ เพราะด้วยทัศนคติและสายตาที่มองผู้อื่นเป็นดวงวิญญาณเช่นเดียวกับเรา เป็นพี่เป็นน้องที่มีแต่ความปรารถนาดีมีเมตตากรุณาที่อยากจะมอบให้อยู่เสมอ ดั่งคำของกวีที่ได้เอ่ยประโยคที่เป็นความจริงว่า
                   คำพูดที่อ่อนหวาน คือ ยารักษา      คำหยาบคาย คือ ลูกธนู
                  ทั้งสองมีผลกับทั้งสรรพางกาย       แม้ว่าหนทางแห่งการฟังจะคับแคบ

10. ศิลปะแห่งการทำให้ผู้อื่นเป็นของตน
            บาบาให้ความเชื่อและศรัทธาต่อลูกๆเป็นอย่างมาก ด้วยการให้ความรักคำสรรเสริญเสมอๆ ท่านมักจะชมเชยว่าลูกๆมีคุณธรรมที่พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ    หรือชมเชยลูกๆทั้งหลายว่า ทำงานบริการรับใช้เพื่อมวลมนุษยชาติได้อย่างน่าอัศจรรย์ใจ บาบาจะเป็นผู้ที่คอยเติมความหวังให้กับดวงวิญญาณที่สิ้นหวังให้กลายมาเป็นผู้ที่มีพลัง  ท่านจะไม่ทำร้ายหัวใจผู้ใดให้เจ็บปวดหมดกำลังใจ ท่านเอาชนะหัวใจผู้คนทั้งหลายด้วยวิธีนี้ จึงทำให้ผู้คนไม่อยากที่จะอยู่ห่างไกลจากบาบา เพราะการได้พบกับบาบาเป็นสิ่งที่ทำให้ทุกคนรู้สึกเบาสบายและมีความสุขเป็นอย่างมาก

11. ศิลปะแห่งการเป็นผู้นำ
              งานของผู้นำคือการปลุกให้ผู้คนมีความกล้าหาญที่จะก้าวไปข้างหน้า  บาบาพยายามอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยที่จะเปลี่ยนผู้เพียรพยายามทุกคนให้เป็นผู้นำหรือเป็นครู  ท่านได้มอบหมายให้ทุกคนทำงานรับใช้อย่างตั้งใจตามคุณสมบัติของเขาเหล่านั้น เพื่อจะได้พัฒนาศักยภาพของตนเอง  เมื่อสติปัญญามุ่งอยู่กับงานสร้างสรรค์ ความคิดที่จะทำลายก็จบสิ้นลงโดยอัตโนมัติ  เหมือนกับหินได้กลายเป็นสิ่งมีค่า เมื่อมันไหลกลิ้งอยู่กับกระแสน้ำ  เช่นเดียวกัน ด้วยการรับใช้ผู้อื่นเสมอๆ ผู้นั้นก็จะค่อยๆกลายเป็นอัญมณีที่มีค่า       ด้วยเหตุนี้บาบาจึงสนับสนุนให้ทุกคนก้าวหน้าด้วยการมอบหมายงานให้ตามความสามารถ  หรือตามความสนใจ

12. ศิลปะแห่งการเรียนรู้
             การเรียนรู้ หมายถึงการเปลี่ยนแปลงชีวิตของคนคนหนึ่ง  แม้แต่บราห์มาบาบาหลังจากเข้าสู่วัยชรา  ท่านก็ยังคิดว่าตัวท่านเองคือนักเรียน ทัศนคติเช่นนี้จึงนำท่านไปสู่จุดสุดยอด  การเรียนรู้นั้นจำเป็นจะต้องมีความใฝ่รู้อยู่เสมอไม่ได้ขาด แม้แต่ในขณะที่ท่านกำลังอธิบายความสำคัญในบทเรียนทางดวงวิญญาณ ท่านก็กำลังเรียนความรู้จากพระเจ้าไปด้วย   บาบาเคยกล่าวว่า  “ลูกๆผู้ซึ่งรักเมอร์ลี ก็จะรักผู้ซึ่งถ่ายทอดเมอร์ลีด้วย ดังนั้นอย่าได้ขาดเรียนเมอร์ลีในตอนเช้า (การอธิบายความรู้ทางดวงวิญญาณ)” ทัศนคติที่ว่า ไม่มีใครที่จะแก่เกินเรียน บาบาจะเรียกแม้แต่ผู้ที่มาเรียนที่มีอายุมากกว่าว่าเป็นลูกด้วยความรัก   เมื่อผู้นั้นถูกเรียกเช่นนั้นก็จะถูกกระตุ้นและรู้สึกว่าตนเองยังเป็นเด็กที่ต้องเรียนรู้และศึกษาความรู้ของพระเจ้าด้วยเช่นเดียวกัน

13. ศิลปะแห่งการเปลี่ยนแปลงหรือการสร้างรูปขึ้นมาใหม่
           บาบากล่าวว่า หลังจากที่เข้าใจเป้าหมาย จุดประสงค์และหน้าที่ของชีวิต  มันก็ไม่เป็นการยากที่เราจะสร้างรูปของตนเองขึ้นมาใหม่ ด้วยการเปลี่ยนแปลงรูปแบบของชีวิตและสันสการ์เก่า  บราห์มา บาบา ท่านได้เปลี่ยนแปลงชีวิตของท่านอย่างเด่นชัด  วันที่ท่านได้รับนิมิตเห็นว่า “ท่านคือวิษณุ”  ท่านก็เป็นเช่นนั้น และจากวันนั้นท่านก็เริ่มเปลี่ยนแปลงชีวิตตนเอง   การทำความเพียรพยายามอย่างรวดเร็ว หมายถึง การเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว และนั่นก็เกิดผลของการทำบุญอย่างทันทีทันใดเช่นกัน ท่านได้เทคนิคนี้มาใช้กับชีวิตของท่าน และสามารถบรรลุถึงความยิ่งใหญ่ได้

14. ศิลปะแห่งการเปลี่ยนสิ่งไร้ค่าให้เป็นสิ่งทรงคุณค่า
            ผู้คนเปลี่ยนสภาพของเหล็กซึ่งไม่มีค่า หรือเปลี่ยนสภาพของทองคำไปเป็นรูปทรงหรือสิ่งต่างๆ ด้วยการหลอมละลาย  เช่นกัน หลังจากที่กระตุ้นให้ผู้คนได้ทิ้งสันสการ์หรือทิ้งนิสัยเก่าๆเสีย  บาบาก็ได้สร้างแรงบันดาลใจให้ผู้คนเปลี่ยนแปลงนิสัยที่ไม่ดีให้กลายเป็นนิสัยที่ดี  ท่านกระตุ้นให้ผู้คนมีความคิดที่จะเปลี่ยนโลกที่เต็มไปด้วยกิเลสให้กลายเป็นโลกที่ปราศจากกิเลส  ดั่งเช่นที่ ท่านเปลี่ยนของเก่าบางอย่างในสถาบันให้ไปเป็นสิ่งที่ใช้ประโยชน์ได้

15. ศิลปะแห่งการบริหาร
          เพื่อการก่อตั้งโลกใหม่ การเปลี่ยนแปลงสันสการ์ของแต่ละคนและทุกๆคนเป็นสิ่งจำเป็นและเป็นงานที่ยากมาก ศิลปินที่ยิ่งใหญ่หรือผู้บริหารที่ดี คือผู้ที่ทำงานให้เสร็จสมบูรณ์ด้วยการใช้วิธีการที่น้อยมาก  บาบามีคำขวัญว่า  “เมื่อเริ่มต้นทำงาน วิธีการก็จะเข้ามาด้วยตัวของมันเองอย่างอัตโนมัติ” บาบาเคยให้โอกาสกับทุกๆ คนเสมอที่จะทำสิ่งหนึ่งสิ่งใด การบริหารของบาบานั้นยอดเยี่ยมที่สุด ทุกๆ คนต้องทำงานเพราะว่าทุกๆคนเข้าใจได้ว่าการทำงานนั้นเป็นงานรับใช้ และงานรับใช้เป็นพื้นฐานของการที่จะได้รับโชค ณ ที่นี่จึงไม่มีทั้งผู้ควบคุม ไม่มีผู้จัดการ และไม่มีใครที่จะแสดงความหยิ่งทะนงหรือวางอำนาจ และด้วยเหตุนี้ในงานบริหารเพื่องานรับใช้ของพระเจ้าจึงไม่มีการประท้วงเรื่องงาน  หรือถามหาเวลาพักผ่อน   ทุกวันนี้จะเห็นว่าชั้นเรียนเมอร์ลีต่างๆ ทั่วทั้งโลกก็มีขึ้นได้ในเวลาที่แน่นอนแต่ละศูนย์

16. ศิลปะแห่งการซึมซับ
          ในการสังเกตชีวิตบาบาจะเห็นว่า ลูกๆ ต่างเชื่อฟังและศรัทธาในบาบา  นั่นเพราะบาบาจะซึมซับและยอมรับความอ่อนแอของลูกๆที่มีอยู่หลากหลายไว้ภายใน ด้วยหัวใจที่กว้างใหญ่เหมือนดังมหาสมุทร ท่านไม่เคยแสดงความไม่พอใจต่อผู้ใด หรือแม้แต่ยามที่ลูกๆ ทุกคนมาปรึกษาหรือระบายถึงเรื่องราวต่างๆ หรือเรื่องราวความเจ็บปวดให้บาบาฟังด้วยจิตใจที่เปิดเผย  ท่านก็ซึมซับไว้อย่างเบาสบายและเก็บมันไว้ภายในแต่เพียงท่านเท่านั้น   เหมือนดั่งพระคเณศที่มีพุงอันใหญ่โต  ซึ่งเป็นนัยยะที่แสดงถึงความสามารถในการซึมซับเรื่องราวต่างๆไว้ภายในได้มากมาย

การสร้างพลังอำนาจให้กับดวงวิญญาณ   ในวันนี้. .เพื่อวันพรุ่งนี้

          ถ้าเราฝึกฝนพลังอำนาจของดวงวิญญาณของเราวันนี้ ในยุคแห่งการบรรจบพบกัน (ช่วงเวลาในขณะนี้ที่กำลังอยู่ระหว่างตอนจบของยุคเหล็ก และเชื่อมต่อตอนเริ่มต้นของยุคทอง) จะทำให้ดวงวิญญาณของเราเต็มไปด้วยพลังอำนาจ และวันพรุ่งนี้ในยุคทอง (สรวงสวรรค์) ก็จะกลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความสุขสำหรับเรา ภาพตอนจบของยุคเหล็กในขณะนี้นั้น เราจะเห็นว่ามีศาสนา ภาษาและวรรณะนับไม่ถ้วนในโลก มีอาณาจักรเขตแดนที่แบ่งแยกออกมามากมายหลายร้อยประเทศ ทั้งมีความเชื่อ วัฒนธรรมประเพณีที่แตกต่าง ซึ่งเป็นผลให้เห็นเกิดความแตกแยก ขัดแย้ง ปรากฏให้เห็นกันอยู่อย่างมากมาย ต่างศาสนา ต่างภาษา ต่างวรรณะ ฯลฯ สิ่งเหล่านี้เป็นสาเหตุทางตรงและทางอ้อมของความขัดแย้ง การเกิดสงคราม ตามมาด้วยความทุกข์ระทมทรมานที่ไม่อาจหาสาเหตุที่แท้จริงได้ ซึ่งเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับยุคทอง ที่นั่นจะมีกษัตริย์ผู้สูงส่งเปี่ยมด้วยคุณธรรมปกครองอาณาจักรแต่เพียงผู้เดียว มีศาสนาเดียว ภาษาเดียวและความเชื่อเดียว มีแต่ความสงบ มั่งคั่งร่ำรวยและความสุขนั้นกระจายอยู่ทั่วโลก
         ในยุคแห่งการบรรจบพบกันนี้ดวงวิญญาณสูงสุด พ่อ พระเจ้า ได้ลงมาก่อตั้งโลกยุคทองโดยผ่านความรู้ของพระเจ้า การทำสมาธิราชาโยคะที่ง่ายดาย ในโลกทุกวันนี้ถึงแม้ศาสนาทั้งหลาย ไม่ว่า ศาสนาฮินดู มุสลิม ซิกส์ คริสเตียน พุทธ เจน ต่างก็ได้สอนบทเรียนของความรักให้เกิดในใจของผู้ที่นับถือ แต่นั่นก็ไม่เป็นผล โลกนี้กลับเต็มไปด้วยความแตกแยก ชิงชัง ที่เพิ่มพูนมากขึ้น มีเพียงพระเจ้าพ่อสูงสุดผู้เดียวเท่านั้นที่จะปลูกฝังความรักที่บริสุทธิ์ให้เกิดขึ้นได้จริงในทางปฏิบัติให้กับมนุษย์โลกได้ หัวใจนั้นเป็นเครื่องหมายของความรักและอารมณ์ที่เต็มไปด้วยความรัก และด้วยเหตุนี้ในรูปสัญลักษณ์ของศาสนาหลักนั้นถูกแสดงไว้ด้วยรูปหัวใจ ณ ที่นี่ยุคแห่งการบรรจบพบกันการเปลี่ยนสภาวะของเราให้กลายเป็นตัวของความรัก จึงเป็นสาระสำคัญของศาสนาทั้งหลาย ซึ่งความจริงได้ดัดแปลงมาจากศาสนาเทพโบราณ (Adi Sanatan Devi Devta Dharm) ในยุคทอง ภาพของดอกบัวเป็นสัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ และมนุษย์ทั้งหมดนั้นบริสุทธิ์ในยุคทอง ความบริสุทธิ์เป็นแม่ของคุณธรรมที่สูงส่งทั้งหมด ดังนั้นในยุคทองมนุษย์เต็มไปด้วยคุณธรรมสมบูรณ์จะสื่อสารผ่านการส่งกระแสความคิด แต่ละคนก็สามารถจะเข้าใจความคิดกันได้ ในโลกยุคเหล็กนี้เมื่อเราพูดกับใคร เราจะรู้จักผ่านชื่อ ผ่านภาพลักษณ์ของร่างกาย ผ่านคุณสมบัติ บุคลิกภาพ อาชีพ สายสัมพันธ์ ฯลฯ แต่ด้วยพลังอำนาจแห่งดวงวิญญาณ เราจะเรียนรู้ภาษาของดวงวิญญาณ โดยผ่านสำนึกรู้ของการเป็นดวงวิญญาณ มองเห็นผู้อื่นเป็นดวงวิญญาณพี่น้องเพศชาย และปฏิบัติต่อกันบนพื้นฐานของสำนึกแห่งการเป็นดวงวิญญาณไม่ใช่ร่างกายหยาบ ติดต่อกันโดยภาษาของดวงวิญญาณในยุคแห่งการบรรจบพบกันเป็นภาษาของการติดต่อระหว่างบุคคลในยุคทอง ปฏิบัติต่อมนุษย์ด้วยกันด้วยการกระทำที่สูงส่ง ปราศจากการแบ่งแยก เป็นครอบครัวที่สูงส่งของพระเจ้าครอบครัวเดียว ในร่างกายจะมีดวงวิญญาณที่เป็นกษัตริย์ปกครองตนเองและมีอวัยวะสัมผัส ตา หู จมูก ปาก มือ ฯลฯ เป็นประชาชน เช่นกัน ในยุคบรรจบพบกันนี้ ผู้ที่ฝึกฝนมีสำนึกเป็นดวงวิญญาณ และสามารถจะปกครองอวัยวะสัมผัสทางร่างกายของเขาในยุคนี้ได้อย่างเป็นธรรมชาติมากเท่าใด ผู้นั้นก็จะได้รับความสำเร็จและมีสถานะภาพในการปกครองโลกยุคทอง ที่อยู่บนพื้นฐานแห่งความรักได้สูงมากเท่านั้นด้วย

     ดังนั้นในเวลาของปัจจุบันนี้(ยุคแห่งการบรรจบพบกัน) การฝึกฝนที่จะมีพลังอำนาจแห่งดวงวิญญาณจึงเป็นพื้นฐานสำคัญยิ่ง คุณธรรมและศิลปะทั้ง 16 องศาแห่งการเป็นมนุษย์ผู้สูงส่ง หรือ การเป็นเทพนั้น เป็นสิ่งจำเป็นสำหรับสถานะภาพของทุกคนที่จะไปบริหารอาณาจักรอันสูงส่งในยุคทองที่กำลังจะมาถึง!

ที่ไม่ได้หมายถึงรูปลักษณ์แห่ง 3 เทพเพื่อไว้สักการะกราบไหว้ขอพร

ตรีมูรติ หมายถึง การกระทำอันสูงส่งสามประการของพระเจ้า

                   พระเจ้าชีว่ากล่าวว่า รูปทั้งสามของท่านก็คือ หน้าที่สามประการ คือ การสร้าง การบํารุงรักษาและการทําลาย(ยามที่โลกมาถึงจุดตกต่ำที่สุดของวงจร) พระเจ้าเป็นพ่อสูงสุดของมวลมนุษย์ทั้งหมด หน้าที่ทั้งสามประการของท่านมีความสัมพันธ์ต่อโลกทั้งหมด ไม่ได้เกี่ยวข้องผูกพันกับมนุษย์ผู้ใดผู้หนึ่งเป็นพิเศษเฉพาะ หน้าที่ในการสร้าง การบํารุงรักษาและการทําลายล้างของพระเจ้า ก็ไม่ได้หมายถึงการเกิด การเติบโตและการตายอันเป็นสัจจะของชีวิตของบุคคลใดๆ เป็นพิเศษอีกเช่นกัน เพราะบทบาทในชีวิตของมนุษย์แต่ละคนที่ได้รับต่างอยู่ภายใต้กฎแห่งการกระทำ(Law of Karma) ดังนั้นสิ่งที่แต่ละคนพานพบในชีวิตหนึ่งขึ้นอยู่กับการกระทำที่บุคคลนั้นกระทําไว้ในชาติก่อนหน้านี้และรวมทั้งการกระทําในชาติปัจจุบันด้วย พระเจ้าไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องในผลที่เกิดขึ้นกับมนุษย์แต่ละคน ท่านไม่ได้เข้าไปเกี่ยวข้อง ก้าวก่าย เสกสรรปั้นแต่งหรือมีส่วนในการกระตุ้นให้มนุษย์กระทําสิ่งต่างๆในชีวิต    เป็นกฎที่ดวงวิญญาณแต่ละดวงจะต้องรับผิดชอบต่อการกระทําของพวกเขาเอง ไม่ว่าจะเป็นการกระทําที่ดีหรือกระทําชั่ว หากกระทําดี ดวงวิญญาณก็จะรับกับความสุขและความปีติ ถ้ากระทําสิ่งที่เลว ดวงวิญญาณก็จะได้รับทุกข์เวทนา เศร้าโศกไร้ซึ่งความสุข สิ่งนี้เป็นกฎที่เกิดขึ้นเป็นกระบวนการอัตโนมัติ และผลรวมในการกระทําของดวงวิญญาณทั้งหมดก็จะเป็นตัวกําหนดสภาวะของโลกนี้ด้วยเช่นกัน หรืออาจกล่าวได้ว่า พลังของดวงวิญญาณทั้งหมดบนโลกนี้จะเป็นตัวกำหนดและส่งผลให้เกิดสภาวะแวดล้อมต่างๆขึ้นบนโลกนี้ตามกระแสของพลังดวงวิญญาณมนุษย์ที่ขึ้นและลงตามห้วงของเวลาที่เคลื่อนหมุนไปในวงจรโลก ซึ่งพระเจ้าไม่ได้มีส่วนทําให้สภาวะแวดล้อมของโลกเดินทางเข้าสู่กลียุคแต่อย่างใด!  แต่เกิดเพราะผลรวมของพลังความบริสุทธิ์ของดวงวิญญาณมนุษย์ทั้งหมดเป็นสิ่งกำหนด… 

สภาวะรวมของพลังดวงวิญญาณมนุษย์ที่สูงส่งและตกต่ำ สัมพันธ์กับการหมุนวนของวงจรโลก

ความหมายของสิ่งสร้างอันสูงส่ง 3 ประการ โดยพระเจ้า

หน้าที่สามประการของพระเจ้าชีว่าที่ซ้อนกันอยู่หมายถึง

          การสร้าง(ความจริงแล้ว คือการทําให้ของเก่านั้นกลับมาใหม่อีกครั้ง) ท่านมาจัดระเบียบให้โลกกลับมาใหม่สูงส่งอีกครั้ง การสร้างไม่ได้หมายความว่าก่อสร้างบางอย่างขึ้นมาจากการที่ไม่มีสิ่งใดอยู่เลย แต่หมายความถึงการปรับปรุงศีลธรรมนํามวลมนุษย์ให้กลับมามีความสุขอีกครั้ง โดยการที่ท่านมายกระดับสติปัญญาของมนุษย์ให้สูงส่ง ด้วยน้ำทิพย์แห่งความรู้ของพระเจ้า ซึ่งเป็นการสร้างสวรรค์บนโลกใบเก่านี้อีกครั้งหนึ่ง การบำรุงรักษาโลก คือการหล่อเลี้ยงบํารุงรักษาโลกที่ได้ถูกสร้างขึ้นมาใหม่ โดยผ่านมนุษย์ผู้สูงส่ง(เทพ) การทําลายล้างโลกเก่า คือภารกิจของพระเจ้าประการสุดท้าย เป็นการชําระดวงวิญญาณมนุษย์ให้บริสุทธิ์ เมื่อถึงเวลาที่โลกได้จมลงสู่ก้นบึ้งของสภาวะที่ไร้ศีลธรรม พระเจ้าก็จะมาก่อสร้างโลกที่ถูกต้องชอบธรรมขึ้นและทําลายล้างโลกที่ไร้ศีลธรรม เพราะเป็นด้วยความเมตตาของท่านที่ไม่อาจทนเห็นลูกๆดวงวิญญาณต้องทนทุกข์ทรมานอยู่ในโลกนรกยุคเหล็กได้อีกต่อไป บทบาทของพระเจ้าคือ การทําให้โลกนรกยุคเหล็กจบสิ้นลงและนํายุคทองกลับมาสู่ลูกๆอีกครั้ง นี่คือ การกระทําที่สูงส่ง 3 ประการของพระเจ้าที่เรียกว่า “ตรีมรูติ”

ไม่มีสิ่งใดๆ ที่ถูกสร้างขึ้นมาแล้วจะคงทนถาวรได้     

          สิ่งใดที่ถูกสร้างขึ้นมาล้วนต้องถูกทําลาย! ดั่งเช่น เมล็ดพืชที่ถูกหว่านลงไปบนท้องทุ่ง เมล็ดนั้นก็จะงอกงามเติบโตและในที่สุดก็ไปสู่จุดจบ…ถูกเก็บเกี่ยวกลายเป็นธัญญาหาร หรือแม้แต่ในสิ่งที่มนุษย์ได้วางแผนและทําตามแผนที่ได้วางไว้ เมื่อทําเสร็จแล้ว สิ่งต่างๆเหล่านั้นก็ค่อยๆ ถูกทําลายไปตามกาลเวลา ไม่ว่าจะเป็น ตึกรามบ้านช่อง อาคาร เขื่อน พิพิธภัณฑ์ อนุสรณ์สถาน ฯลฯ ต่างถูกออกแบบ สร้าง แล้วก็ถูกทําลายตามกาลเวลา ดังนั้น การทํางานของพลังทั้งสามของ การสร้าง การบํารุงรักษาและการทําลายล้าง เป็นหนทางที่ดำเนินไปด้วยตัวของมันเองอย่างเป็นธรรมชาติ ไม่มีความเจริญรุ่งเรืองใดๆที่จะคงอยู่อย่างถาวรดังเดิมได้ตลอดไป ทุกสิ่งสร้างล้วนต้องผ่านสภาวะทั้งสามนี้แน่นอน ไม่ว่าจะเป็นอาณาจักรและประวัติศาสตร์ของมวลมนุษย์ ทั้งอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ในอดีตของกรีกและโรมัน ตลอดจนอาณาจักรอันยิ่งใหญ่ในปัจจุบันของโลกตะวันตก คือ อังกฤษและอเมริกา ฯลฯ ต่างต้องเป็นไปตามขั้นตอนนี้ทั้งสิ้น

เวลาแห่งการกระทําที่สูงส่งของพระเจ้า 3 ประการ

               พระเจ้าชีว่าท่านเป็นเมล็ดของมนุษย์ชาติผู้ซึ่งมีหน้าที่ที่สูงส่ง 3 ประการ ในการสร้าง การบํารุงรักษาและการทําลายล้างในตอนจบของละครโลกในทุกๆกัลป ซึ่งเป็นเวลาที่เต็มไปด้วยความไม่ชอบธรรม ไม่มีศาสนาและไม่มีความสงบถึงขีดสุดมาถึง ท่านแสดงการกระทําหน้าที่ที่สูงส่งสามประการโดยผ่านเทพละเอียดที่สูงส่ง 3 องค์ คือ บราห์มา วิษณุ และ ชางก้า ด้วยเหตุนี้ท่านจึงถูกเรียกว่า ตรีมูรติชีว่า หรือ ผู้สร้างเทพละเอียดทั้งสาม พระเจ้าสร้างระเบียบของโลกใหม่โดยผ่านบราห์มา ทําลายล้างวิถีทางของโลกเก่าโดยผ่านชางก้า และบํารุงดูแลและรักษาโลกที่ถูกสร้างขึ้นมาใหม่โดยผ่านวิษณุ ซึ่งเทพทั้งสามจะสามารถเห็นได้โดยผ่านนิมิตที่สูงส่งโดยการฝึกฝนเป็นราชโยคี

บทบาทของบราห์มา (พรหมมา-พระพรหม ตามคำเรียกทางไทย)

               คือการถ่ายทอดความรู้ของพระเจ้าและสอนราชโยคะให้กับมนุษย์ พระเจ้าชีว่าจึงลงมายังโลกมนุษย์จากที่อยู่สูงสุด(โลกวิญญาณ หรือ พารามธรรม) ท่านเป็นจุดแสงที่ปราศจากร่างและท่านเองไม่มีร่างเป็นของตน ท่านจึงอวตารลงมาใช้ร่างของมนุษย์เพื่อใช้อวัยวะพูดสื่อสารถ่ายทอดความรู้ที่สูงส่งของท่าน การเกิดหรืออวตารของท่านนั้นไม่ได้เกิดดั่งเช่นเด็กทารกในครรภ์เหมือนกับมนุษย์ทั่วไป ท่านไม่ต้องตกอยู่ภายใต้กฎแห่งกรรมที่มีวงจรของการเกิดและตาย ท่านอยู่เหนือขบวนการเกิดและการตาย ท่านอวตารลงมาในร่างของชายผู้อาวุโสมีประสบการณ์ และเป็นผู้ที่ได้รับคัดเลือกให้เป็นเครื่องมือสื่อสารถ่ายทอดความรู้ของพระเจ้า

            พระเจ้าชีว่าได้ให้ชื่อที่สูงส่งกับผู้ที่ท่านลงมาใช้ร่างว่า “ประชาปิตา บราห์มา” ร่างของประชาปิตา บราห์มา จึงมีสองดวงวิญญาณสถิตอยู่ในร่าง ดวงวิญญาณหนึ่งเป็นของบราห์มาเองและอีกดวงวิญญาณหนึ่งเป็นของดวงวิญญาณสูงสุดที่เข้าๆออกๆร่างนี้ นี่เป็นวิธีการที่พระเจ้าพ่อชีว่าได้ลงมาจากโลกวิญญาณที่ปราศจากร่างและมาสู่โลกที่มีตัวตน การลงมาที่แสนจะพิเศษสู่ร่างมนุษย์โดยพระเจ้าชีว่านี้ เรียกว่า การอวตาร (การเกิดที่สูงส่ง) ซึ่งแตกต่างจากการเกิดของดวงวิญญาณมนุษย์ทั้งหมดโดยสิ้นเชิง และจากเหตุการณ์นี้เองจึงได้มีการเฉลิมฉลองในประเทศอินเดียทุกปี นั่นคือเทศกาล “ชีพราตรี” เพื่อเป็นการระลึกถึงการลงมาของพระเจ้าชีว่า ที่ท่านมาจบสิ้นกลางคืนของความไม่รู้ และลงมาทําลายกิเลสทั้งห้า

บราห์มา เป็นผู้สร้างให้เกิด บราห์มิน

                  บราห์มา (ท่านประชาปิตา บราห์มา) เป็นสิ่งสร้างอันสูงส่งประการแรกของพระเจ้า เพื่อใช้ท่านเป็นเครื่องมือในการสอนและถ่ายทอดความรู้สู่มวลมนุษยชาติในยุคบรรจบพบกันนี้ การสอนตลอดจนการดำเนินการต่างๆ ตลอดจนการสร้างสถาบันความรู้(มหาวิทยาลัยทางจิตของโลก)เพื่อให้มวลมนุษย์กลับมามีสำนึกรู้ว่าตนเป็นดวงวิญญาณเพื่อทำให้ดวงตาที่สามถูกเปิดขึ้นและได้กลับมารู้จักพ่อสูงสุดดวงวิญญาณสูงสุด รวมทั้งมาให้ความรู้ราชโยคะ นั้นถือว่าเป็นการสร้างโดยผ่านปากของ บราห์มา และมนุษย์ผู้ใดที่เข้ามารับความรู้ทำให้ดวงตาที่สามถูกเปิดออก ได้กลับมาพบกับพระเจ้าอีกครั้ง และหันมาปฏิบัติตนให้บริสุทธิ์ดั่งเช่น ท่านบราห์มา ผู้นั้นก็ได้ชื่อว่า “บราห์มิน”

               บราห์มา จึงเป็นผู้ให้กำเนิด “บราห์มิน” ท่านสร้างบราห์มินโดยการใช้ปากเปล่งวาจาอันเป็นความรู้สูงส่งของพระเจ้า ความรู้ที่เป็นน้ำทิพย์มาชโลมล้างจิตใจให้บริสุทธิ์ใสสะอาดอีกครั้ง จะมีผู้ใดที่สามารถจะให้กำเนิดบุตรของพระเจ้าด้วยปากที่เปล่งวาจาได้บ้าง ดังนั้น “บราห์มิน” จึงเป็นสิ่งสร้างของพระเจ้าผู้ปราศจากร่างโดยผ่านเครื่องมือของท่านคือ “บราห์มา” ผู้ที่มีร่างกายหยาบในการปฏิบัติหน้าที่แทนพระเจ้าในภารกิจสร้างโลกใหม่อันสูงส่งอีกครั้ง ผู้ที่เป็นบราห์มินถูกเรียกขานว่า เป็น ผู้ที่เกิดสองครั้ง (Dwija) เพราะเป็นผู้ที่ตายไปแล้ว (สละละทิ้งชีวิตเก่าที่ตกต่ำไปสู่ชีวิตใหม่ที่สะอาดบริสุทธิ์) ขณะที่ยังมีชีวิต อยู่บนโลกนี้ ดังนั้น บราห์มินที่แท้จริง จึงมีพ่อสามคน คือ พ่อคนแรกผู้ให้กำเนิดทางร่างกาย พ่อที่สองคือ ท่านประชาปิตาบราห์มา ผู้ให้ความรู้ของพระเจ้าจนทำให้เกิดปัญญาตื่นรู้ขึ้นอีกครั้ง และพ่อที่สามก็คือ พระเจ้าชีว่า พ่อสูงสุดผู้ปราศจากร่าง พ่อผู้ศักดิ์สิทธิ์ซึ่งท่านเป็นทั้งผู้สร้าง เป็นผู้กำกับและเป็นผู้เล่นละครโลกที่สูงที่สุด ทั้งนี้ เพื่อให้ละครโลกดำเนินไปสู่ภารกิจเปลี่ยนโลกนรกไปสู่โลกสวรรค์อีกครั้งโดยผ่านเครื่องมือต่างๆ ของท่าน

บทบาทของวิษณุ

               ความรู้ทางโลกทั่วไป แสดงภาพของเทพวิษณุว่าเป็นเทพผู้มี 4 แขน มีอิทธิฤทธิ์มากมายเพื่อเอาไว้บูชากราบไหว้ขอพรและร้องขอสิ่งที่ตนเองปรารถนาต่างๆ จากเทพวิษณุ แต่ความหมายที่แท้จริงของวิษณุนั้น คือรูปรวมของเทพศรีลักษมีและศรีนารายัญ เทพชายและหญิงผู้ที่เป็นจักรพรรดิณีและจักรพรรดิ์คู่แรกที่ได้ปกครองร่วมกันในยุคทอง เป็นสัญลักษณ์ของการอยู่ร่วมกันด้วยความรักและกฎระเบียบที่สูงส่ง ทั้งคู่ปราศจากกิเลสโดยสิ้นเชิง ไร้ซึ่งความรุนแรงโดยสิ้นเชิง เปี่ยมด้วยคุณธรรมและเป็นตัวแทนของเทพที่มีร่างกายอันสูงส่ง ศรีลักษมีและศรีนารายัญเป็นผู้ปกครองสวรรค์คู่แรก ผู้ที่มีมงกุฎสองชั้น นั่นคือ มงกุฎของแสงหรือรัศมีซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของความศักดิ์สิทธิ์มีใจเมตตากรุณา และมงกุฎทองคําซึ่งประดับด้วยเพชรพลอยซึ่งสัญลักษณ์ของอํานาจ คือเป็นผู้มีอำนาจสูงสุดในการปกครองตนเอง นี่คือภาพลักษณ์อันสูงสุดของความเป็นมนุษย์ที่จะปรากฏให้เห็นได้บนโลกใบนี้

                 ดังนั้น ภาพวิษณุผู้มี 4 แขน จึงหมายถึง สภาวะแห่งความเป็นเทพที่สะอาดบริสุทธิ์สูงส่งของทั้งชายและหญิง เป็นสภาวะที่ละเอียดอ่อนของผู้ปฏิบัติราชโยคะจะต้องก้าวไปให้ถึง เป็นสัญลักษณ์ที่แสดงนัยยะสำคัญถึงการดำรงตนของบราห์มินผู้ที่อยู่บนหนทางของครอบครัว ที่ไม่จำเป็นต้องละทิ้งครอบครัวหนีหายไป แต่สามารถดำรงตนอยู่ในหนทางแห่งปัญญาบนความรู้อันสูงส่งของพระเจ้า ก็สามารถจะอยู่ได้อย่างบริสุทธิ์สูงส่งในโลกนรกที่ตกต่ำนี้ได้ เพราะคำว่า “วิษณุ” มีความหมายถึง ผู้ที่สะอาดบริสุทธิ์
วิษณุผู้มีสัญลักษณ์ของเครื่องประดับสี่อย่าง

มือทั้งสี่วิษณุ ถือเครื่องประดับสี่อย่างไว้เป็นอาวุธประจำกาย คือ สังข์ จักร คทา และดอกบัว

          สังข์ เป็นสัญลักษณ์ของการถ่ายทอดความรู้ของพระเจ้า ผ่านออกมาทางคำพูดโดยใช้ปากและเสียงของตนในการขจรขจายความรู้ให้กับมวลมนุษยชาติ

          จักร หรือ จักรา เป็นสัญลักษณ์แห่งการไตร่ตรองความรู้ของพระเจ้าอยู่เสมอ เรื่องความรู้ทางดวงวิญญาณ ความรู้เรื่องวงจรของโลก กฎแห่งการกระทำ ฯลฯ เพื่อพิจารณา ไตร่ตรอง  ขัดเกลาและเปลี่ยนแปลงตนเองใหม่

          คทา เป็นสัญลักษณ์ของการต่อสู้ คทาเปรียบดั่งอาวุธที่เอาไว้ต่อสู้กับกิเลสมายาภายในตนอย่างไม่ยอมย่อท้อ  วิษณุจึงเป็นเช่นนักรบที่จะต้องรบเพื่อให้มีชัยชนะเหนือกิเลสทั้งห้า ทั้งในความคิด,คําพูดและการกระทําของตนอยู่ตลอดเวลา

          ดอกบัว เป็นสัญลักษณ์ของการดำรงอยู่ในวิถีชีวิตครอบครัว แม้จะอยู่ในครอบครัวทางโลกที่แวดล้อมไปด้วยกิเลส แต่สามารถดำรงอยู่ได้อย่างบริสุทธิ์(พรหมจรรย์)และอยู่ได้อย่างละวาง เหมือนดั่งเช่น ดอกบัว ที่แม้จะเกิดและอยู่ท่ามกลางโคลนตม แต่ดอกบัวก็ยังสวยงามสะอาดและบริสุทธิ์ จนแม้อณูของน้ำสกปรกที่อยู่โดยรอบก็มิอาจจะซึมแทรกเข้าไปในดอกหรือใบบัวได้

วิษณุ คือเป้าหมายของราชโยคะ

                 วิษณุผู้มี 4 แขน จึงเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงให้เห็นความเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์สูงสุด และเป็นจุดประสงค์และเป้าหมายของการฝึกฝนราชโยคะด้วย วิษณุเป็นสัญลักษณ์ของการเป็นผู้ปกครองตนเอง และปกครองอาณาประชาราษฎร์ ผู้ที่ปกครองตนเองได้เสียก่อนจึงจะไปปกครองอาณาจักรได้ วิษณุคือผู้ซึ่งได้รับการชําระให้บริสุทธิ์และเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์พร้อมที่จะก้าวไปสู่ยุคทอง วิษณุคือผู้ซึ่งจะบํารุงรักษาโลกสัตยุคที่บริสุทธิ์และใหม่(ยุคทอง) พระเจ้าชีว่ากล่าวว่า สถานภาพสูงที่สุดที่มนุษย์จะได้รับจากท่านด้วยการศึกษาราชโยคะ นั่นคือการได้เป็นเทพเช่นศรีลักษมีและศรีนารายัญ(วิษณุ)ซึ่งมีมงกุฎสองชั้น ท่านกระตุ้นมวลมนุษย์ให้เอาแบบอย่างเช่นวิษณุ คือเป็นผู้ที่มีคุณสมบัติแห่งเครื่องประดับทั้งสี่และนำมาใช้ในชีวิตจริงให้ได้ ผู้ใดที่สามารถทําตามได้ก็จะได้รับสถานภาพเทพ นั่นคือ สภาวะที่สูงส่งสมบูรณ์พร้อมและมั่นคงเต็มไปด้วยความสุขในโลกใหม่(สวรรค์)

บทบาทของชางก้า (ผู้จุดไฟทำลายล้างโลกเก่า)

เมื่อโลกใหม่ยุคทองกำลังถูกก่อตั้งขึ้น ดังนั้นโลกเก่ายุคเหล็กก็จะต้องถูกทําลาย การทําลายล้างโลกเก่ายุคเหล็กซึ่งเป็นโลกนรกของกิเลสนั้นเป็นสิ่งจําเป็น มิฉะนั้นแล้วความสงบและความสุขที่สมบูรณ์ก็ไม่สามารถจะกลับมาสู่โลกนี้ได้ ความดีและความชั่วร้ายไม่สามารถจะอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขได้ ชางก้าเป็นสัญลักษณ์ของการทําลายล้างสิ่งเก่าที่สกปรกทั้งหมด เป็นผู้มาทําลายความเลวและความชั่วร้ายให้จบสิ้นเมื่อกิเลสทั้งห้าเพิ่มทวีขึ้นจนเกินจะเยียวยา ทุกๆชาติในโลกต่างขัดแย้งแย่งชิง ทะเลาะวิวาทเพราะผลประโยชน์ กลุ่มมหาอํานาจของโลกต่างซ่องสุมสะสมอาวุธร้ายแรงจำนวนมากมายในคลังแสง ด้วยความเหิมเกริมจากความก้าวหน้าทางวิทยาศาสตร์ อาวุธจึงถูกคิดค้นขึ้นมาอย่างมีประสิทธิภาพทําลายล้างอย่างเบ็ดเสร็จและกว้างไกล นั่นคือระเบิดนิวเคลียร์ติดหัวรบที่ทรงอานุภาพที่สามารถยิงข้ามทวีป มันจะถูกนำมาใช้ในสงครามทําลายล้างครั้งสุดท้าย โลกที่ตกต่ำนี้กําลังมาถึงจุดจบ!

              มีภาพเขียนและคำกล่าวว่า “เมื่อเทพชางก้าเปิดตาขึ้นเมื่อใดการทำลายล้างก็จะเกิดขึ้น” ภาพนั้นแสดงให้เห็นว่าเทพชางก้าเป็นผู้ที่ปราศจากร่างเป็นผู้บำเพ็ญตบะเข้มข้น นั่งสงบนิ่งท่ามกลางกิเลสทั้งห้าซึ่งก็คืองูพิษที่ม้วนตัวอยู่รอบคอ พร้อมด้วยมีดวงตาที่สามคือดวงตาของความสมบูรณ์พร้อม พระเจ้าชีว่า กล่าวว่า “เมื่อใดที่ลูกๆผู้มีโยคะที่เข้มข้นของพลังความคิดในการเปลี่ยนแปลงโลก สมบูรณ์พร้อมในสภาวะแห่งความคิด เมื่อนั้นวัตถุธาตุจะเริ่มเคลื่อนไหวอย่างรุนแรง เป็นการร่ายรำของความหายนะทางธรรมชาติ เมื่อนั้นลูกจะต้องหนักแน่นมั่นคง ชาวโลกจะอยู่ในความตื่นตระหนกเพราะดวงวิญญาณมนุษย์ไม่สามารถทำให้โลกสะอาดได้ สายลม แผ่นดิน มหาสมุทรและเปลวไฟจะทำให้โลกสะอาดด้วยการเปลี่ยนแปลงอย่างรุนแรง เมื่อลูกสร้างสภาวะสมบูรณ์พร้อมผ่านการมีโยคะที่เข้มข้นได้ เมื่อนั้นก็จะมีการเปิดเผย”

การทําลายล้างโลกกิเลส

              มีความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้งระหว่างดวงวิญญาณของบราห์มาและห้วงเวลา บราห์มาและยุคแห่งการบรรจบพบกันนั้นเกิดขึ้นพร้อมกัน ถ้าไม่มีบทบาทของบราห์มาก็จะไม่มียุคแห่งการบรรจบพบกันได้ บราห์มาเป็นเครื่องมือของพระเจ้าในการสร้างบราห์มินขึ้น โดยมาให้ความรู้ของพระเจ้าและเป็นผู้ชี้บอกเวลาที่กำลังจะเกิดขึ้น เมื่อบทบาทของบราห์มาที่มาใช้ร่างจบสิ้นลง บทบาทของบราห์มินทั่วโลกที่ถูกสร้างขึ้นก็จะเริ่มต้นนำเวลาแห่งการทำลายล้างเข้ามาใกล้ ด้วยการฝึกฝนพากเพียรตนเองไปสู่สภาวะที่บริสุทธิ์สมบูรณ์พร้อม

             พระเจ้าชีว่า กล่าวว่า “ ผู้ที่จะบันดาลให้เกิดการทำลายล้างโลกยุคเหล็กก็คือ ลูกๆดวงวิญญาณผู้ก่อตั้ง ดังนั้นลูกจะต้องทำความเพียรเพื่อที่จะกลับไปยังโลกที่ปราศจากร่างและนำทุกคนไปกับลูก ด้วยสำนึกนี้ลูกจะต้องเป็นผู้ที่อยู่เหนือความสัมพันธ์ทั้งหมด และอยู่เหนือการดึงดูดของวัตถุธาตุทั้งมวล ลูกต้องทำลายความชั่วร้ายภายในตน ความคิดที่ไร้ประโยชน์ของตน การกระทำและความประพฤติที่เป็นลบของลูก จงอย่าได้ให้ที่พักพิงแก่พวกมัน จงเป็นผู้สังเกตการณ์ที่ละวาง ถ้าในที่ชุมนุมทางดวงวิญญาณนี้แต่ละคนสามารถพัฒนาไปถึงระดับที่ไร้ร่างได้ เปลวไฟแห่งการทำลายล้างก็จะกระพือไปทุกสารทิศ เพราะด้วยไฟแห่งโยคะจะทำให้เปลวไฟแห่งการทำลายล้างถูกจุดขึ้นมา มันคือไฟแห่งการทำลายล้างและคือไฟแห่งโยคะ นัยยะสำคัญก็คือ ไฟหนึ่งถูกจุดขึ้นมาจากอีกไฟหนึ่ง ”

             พ่อชีว่าเป็นผู้ซึ่งสร้างไฟบูชายัญโดยผ่านลูกๆบราห์มิน! เมื่อไฟโยคะได้ถูกจุดขึ้นเพื่องานของการก่อตั้ง ในเวลาเดียวกันเปลวไฟแห่งการทำลายล้างก็จะถูกจุดขึ้นเช่นกัน ความจริงแล้วพระเจ้าได้สร้างบราห์มินขึ้นมาพร้อมกับจุดเปลวไฟแห่งการทำลายล้างขึ้น นี่คือเหตุผลว่าทำไมบราห์มินผู้เป็นไฟที่ถูกจุดจะต้องกลับมาสมบูรณ์พร้อม ก็เพื่อที่จะกลายมาเป็นรูปของไฟเหมือนกับชางก้า นั่นคือการอยู่ในสมาธิโยคะที่เข้มข้น ไฟแห่งการทำลายล้างจะเป็นไฟที่ยิ่งใหญ่ที่สุด เพื่อให้ไฟนี้รุนแรงอย่างที่สุด จึงจำเป็นที่จะต้องกระตุ้นเหล่าดวงวิญญาณผู้เป็นเครื่องมือนี้ ด้วยพลังแห่งความคิด! ให้ตระหนักรู้เสมอว่าการให้ประโยชน์กับโลกนั้นเกี่ยวเนื่องกับทุกๆความคิดของเหล่าบราห์มิน บัดนี้…จงกลายมาเป็นรูปแห่งไฟและสร้างความคิดซึ่งจะทำให้ไฟแห่งการทำลายล้างรุนแรงขึ้น แล้วโลกแห่งความทุกข์โศกนี้จะเปลี่ยนแปลงโดยผ่านการเปลี่ยนแปลงตนเองของบราห์มินเท่านั้น      ฉะนั้นคำกล่าวว่า “เมื่อใดที่ชางก้าเปิดตาขึ้นเมื่อนั้นก็จะมีการทำลายล้างอย่างฉับพลัน” นี่เป็นคำกล่าวที่มีนัยยะสำคัญซ่อนอยู่ “ชางก้า” จึงไม่ได้เป็นสัญลักษณ์แห่งเทพผู้มีไว้เพื่อทำการสักการบูชาขอพรแต่อย่างใด แต่เป็นสภาวะของเทพที่ละเอียดอ่อนแต่ทรงพลังสูงสุด ด้วยผ่านการฝึกฝนการปฏิบัติราชโยคะอย่างบริสุทธิ์เข้มข้น และด้วยพลังโยคะที่บริสุทธิ์เข้มข้นนี้ได้แผ่กระจายออกไปสู่บรรยากาศและเป็นหนึ่งเดียวกับพลังโยคะของบราห์มินทั่วทั้งโลก เมื่อนั้นการทำลายล้างโลกเก่าในช่วงยุคแห่งการบรรจบพบกันนี้ก็จะใกล้เข้ามาทุกขณะ

             พระเจ้าชีว่าได้เปิดเผยว่า เมื่อลูกเปลี่ยนแปลงตนเองไปสู่พลัง ก็จะมีผลให้ละครโลกเคลื่อนไปด้วยเช่นกัน ความหายนะอันใหญ่หลวงจะเกิดขึ้นกับมวลมนุษยชาติ ชาติที่มีการพัฒนาทางด้านวิทยาศาสตร์จะเป็นคนเริ่มต้นสงครามโลกครั้งที่สาม ซึ่งนำมาซึ่งการทําลายล้างอย่างสิ้นเชิง เวลานี้มนุษย์ต่างเห็นถึงสงครามกลางเมืองที่ปะทุขึ้นทั่วทั้งโลก รวมทั้งความหายนะทางธรรมชาติ เช่น พายุถล่ม น้ำท่วม แผ่นดินไหว ภูเขาไฟระเบิด โรคภัยไข้เจ็บและความอดอยากยากแค้น ฯลฯ สิ่งทั้งหลายล้วนเกิดขึ้นจากน้ำมือของมนุษย์ที่ผ่านมาทั้งสิ้น จะมีความโกลาหลและตื่นตระหนกไปทั่วโลก ผู้คนจะล้มเจ็บ โรงพยาบาลจะขาดแคลน เครื่องอํานวยความสะดวกและสิ่งทั้งหลายที่มาปรนเปรอความสุขจะถูกทําลาย ธาตุของธรรมชาติกำลังบ้าคลั่งและต่อต้านมนุษย์อย่างรุนแรง ดังนั้น สิ่งสําคัญที่จะช่วยบรรเทาความทุกข์ยากของมนุษย์ได้ก็คือ การมีโยคะกับพระเจ้าชีว่าด้วยความรักอย่างเป็นธรรมชาติและด้วยวิธีง่ายๆ เพียงเท่านั้นที่จะทำให้คลายทุกข์ ผู้ซึ่งฝึกฝนราชโยคะกับพ่อสูงสุดจะสามารถเผชิญกับสถานการณ์อย่างปราศจากความกลัวและด้วยความแข็งแกร่ง ผู้คนทั่วไปจะเห็นฉากแห่งความหายนะแต่สำหรับผู้ที่ฝึกราชโยคะจะเห็นโลกยุคใหม่ซึ่งเป็นสวรรค์กำลังมา

              การทําลายล้างนี้มิใช่ความโหดร้ายแต่เป็นประโยชน์ในรูปแบบที่ซ่อนเร้น ก็เพื่อปลดปล่อยดวงวิญญาณจากทุกขเวทนาและความทุกข์ทรมานของโลกเก่ายุคเหล็ก การทําลายล้างนี้เป็นการชําระล้าง เป็นการทําความสะอาดด้วยฉากละครของสงครามนิวเคลียร์ล้างโลกครั้งสุดท้าย นั่นจะเป็นการปลดปล่อยดวงวิญญาณมนุษย์ทั้งหมดบนโลกอย่างสมบูรณ์แบบ ทุกดวงวิญญาณจะได้กลับบ้านไปยังดินแดนดั้งเดิมแห่งความสงบ พารามธรรมของพวกเราเพื่อพักผ่อน! แต่ก่อนที่พวกเขาจะกลับไปได้ก็จะต้องถูกชําระบาปให้บริสุทธิ์เสียก่อนผ่านการลงโทษโดยธรรมราช หากโลกยุคเหล็กยังคงดําเนินต่อไปโดยไม่หยุดยั้ง ก็ไม่อาจจะจินตนาการได้เลยว่ามวลมนุษย์จะได้รับความทุกข์เวทนาอีกมากมายสักเพียงใด? แต่การทําลายล้างนี้ไม่ใช่เป็นการกระทําโดยตรงของพระเจ้า การกระทําโดยตรงของพระเจ้านั้นคือการมาสร้างขบวนการการทําลายล้างให้เกิดขึ้นอย่างเป็นอัตโนมัติ ผ่านการกระทำอันสูงส่งทั้ง 3 (ตรีมูรติ) ท่านจะมา ปลดปล่อยให้ดวงวิญญาณทั้งหมดหลุดจากความทุกข์ทรมาน ภายหลังที่ความรุนแรงบนโลกได้เพิ่มทวีขึ้นจากน้ำมือของมนุษย์แล้วเท่านั้น เมื่อโลกเก่าถูกทำลายลงแล้ว และละครโลกกัลปใหม่ได้เริ่มต้นขึ้น ดวงวิญญาณเพียงน้อยนิดซึ่งเป็นเครื่องมือของพระเจ้าที่พากเพียรพยายามฝึกฝนราชโยคะในเวลานี้ ก็จะลงมาจากพารามธรรมมารับผลรางวัลด้วยการกลายเป็นเทพที่สูงส่งในยุคทอง แล้วกัลปใหม่ก็เริ่มต้นอีกครั้ง